115 
genden dag wees ik de plaats aan, waar mijne hut verrijzen 
moest, en weldra begonnen de timmerlieden van de korvet 
mijne toekomstige woning op te slaan. Deze werkzaamheden, 
benevens het uitroeien der boomen, die mijne hut van te nabij 
omringden, en het aan wal brengen van mijne bagage hielden 
hen tot den 25°" bezig. 
Van den kommandant en de officieren heb ik veel hartelijk- 
heid ondervonden; zij voorzagen mij zelfs van vele zaken, die 
mij nog ontbraken: waarvoor ik hun bij dezen mijne erken- 
telijkheid betuig. 
In den vroegen morgen van den 26“ September vertrok 
de »Vitias”. De inboorlingen, die tijdens de aanwezigheid van 
de korvet zich slechts in klein aantal en zeer bevreesd ver- 
toonden, kwamen, zoodra het vaartuig vertrokken was, iu 
grooten getale opdagen, door gebaren vragende, of het terug 
zou komen, of ik weer ging vertrekken, enz. enz. Zij schenen 
zeer ontevreden over mijn voornemen om te blijven en behan- 
delden mij niet bijzonder vriendschappelijk. 
Mijne bagage plaatste ik, zoo veel mogelijk behoorlijk ge- 
rangschikt, in mijn nieuw paleis. (°) 
Reeds den volgenden morgen ging ik de omstreken opnemen, 
die met een dicht woud begroeid waren. 
Slechts eenige smalle voetpaden verbonden de heide dorpen, 
die in mijne nabuurschap lagen en die ik terstond ging bezoe- 
ken. De bewoners waren hoogst wantrouwend en mijn bezoek 
viel in ’tgeheel niet in hua smaak; desniettegenstaande kwamen 
zij mij te gemoet om een weinig tabak en andere kleinigheden 
aan te nemen. Zij volgden mij overal, vooral in de nabijheid 
hunner dorpen. 
Mijne eerste zorg was nu hunne taal te leeren; dit ging ech- 
ter zeer langzaam, daar de Papoe’s niet gaarne antwoordden 
op mijne vragen. 
(©) Dit was zeven voet breed en veertien voet lang en door een groot 
stuk zeildoek in twee gelijke deelen gescheiden. Het ééne vertrek behield 
ik voor mij; het andere was voor mijne twee bedienden. 
