117 
lijk in het begin van December, na mij anderhalve week als 
ko k gediend te hebben. 
De Papoea's bemerkten weldra, dat wij nu slechts met ons 
tweeën waren en dat Uhlson (de Europeesche bediende) dik- 
wijls ziek was; bovendien onderstelden zij onder mijn dak 
groote rijkdommen en kenden de vuurwapenen niet, waarvan ik 
mij tot nog toe niet had willen bedienen, uit vrees hun wan- 
trouwen nog meer op te wekken en hen zoodoende te verwijde- 
ren. Dit alles had ten gevolge, dat zij hoe langer hoe meer indrin- 
gend werden en mij ernstig met den dood begonnen te bedreigen. 
Als ik in de dorpen kwam, ontstond er eene verbazende op- 
schudding; de vrouwen en kinderen verborgen zich onder luid 
geschreeuw in hunne hutten of in het kreupelhout, de honden 
huilden en liepen weg, de mannen kwamen gewapend op mij 
af en omringden mij, terwijl zij vervaarlijke kreten uitstootten. 
Nu eens vermaakten zij zich met hunne pijlen op mij af te 
schieten, zóó, dat deze rakelings langs mijn hoofd en mijne borst 
gingen; dan weder hielden zij hunne zware lansen tegen mijn 
hoofd en hals; een anderen keer duwden zij zonder omslag 
de punt er van tegen mijne tanden en drukten zoo sterk, dat 
ik genoodzaakt was den mond te openen. Terwijl zij zich op 
deze wijze met mij bezig hielden, sloegen zij aandachtig mijne 
physionomie gade. 
Ik ging overal ongewapend heen en beantwoordde de lief- 
kozingen der Papoea's met een onverstoorbaar zwijgen en eene 
volmaakte onverschilligheid. Wel kreeg ik enkele lichte ver- 
wondingen, doch geen van hen ging er toe over mij een zwaren 
slag of stoot toe te brengen. Blijkbaar konden zij zich mijne 
voortdurende kalmte niet verklaren. À 
De tijd ging intusschen voorbij en ik wilde in elk geval 
de dorpen in de bergen gaan bezoeken, wat ik echter niet zon- 
der gidsen kon doen. 
Zonder mij om de gespannen verhouding, waarin ik tot de 
inboorlingen stond, te bekommeren, ging ik naar Bongoe (*) 
(*) Een dorp aan de kust, 
