bevreesd geworden door de overdreven verhalen over mijne ge- 
heimzinnige macht. 
Deze verschillende omstandigheden stelden mij in staat een 
blik te werpen in het maatschappelijk en familie-leven der 
Papoea's, hunne zeden en gewoonten gade te slaan en hunne 
taal te beoefenen. Bovendien bezocht ik verscheidene dorpen 
in de bergen. De inboorlingen toonden zich nu goede gidsen 
en tolken; dit laatste was mij van groot nut, daar men in 
ieder eenigszins verwijderd dorp een dialect spreekt, somtijds 
geheel onverstaanbaar voor hen, die in andere streken wonen. 
Bij deze uitstapjes bemerkte ik, dat de bergen niet hooger dan 
tot op 1500 à 1500 voet bewoond zijn. Voetpaden treft men 
alleen in de nabijheid der dorpen aan; de bergen, met dichte 
wouden bedekt en tot een hoogte van 8000 vt. stijgende, wor- 
den nooit door de inboorlingen bezocht. 
Dit gemis aan meerdere dorpen en vooral aan paden belette 
mij verder in de bergstreken door te dringen. Niemand der 
Papoea's wilde mij dan ook vergezellen, niettegenstaande de 
schoonste beloften. Allen gaven voor, dat wij ten gevolge van 
het gebrek aan wegen en van de onmogelijkheid om ons daar 
hoven voedsel te verschaffen, zouden omkomen. 
Het kwam mij onverstandig voor, zulk een tocht alleen te 
ondernemen ; vooreerst kwam mijne koorts iedere week terug 
en ten anderen. zou ik mij hebben moeten belasten met eene 
zekere hoeveelheid levensmiddelen, met de benoodigdheden om 
een nachtleger op te slaan, met instrumenten om waarnemin- 
gen te doen en schetsen te maken, met een stel kleederen en 
met eene bijl om mij zelven een weg te banen. 
Mijn proviand zou reeds lang uitgeput geweest zijn, indien 
ik geen gebruik had gemaakt van de groenten, die de inboor- 
lingen mij brachten. Zij hadden nu zooveel vertrouwen in mij, 
dat ik, zonder daarin verhinderd te worden, mij met de jacht 
kon bezig houden en mij op deze wijze dierlijk voedsel ver- 
schaffen kon. Van tijd tot tijd brachten de Papoea's mij eenige 
merkwaardige dieren; tot mijne spijt gebeurde dit echter slechts 
