121 
zeer zelden en zelfs hebben zij mij sommige dieren, onder an- 
deren de casuaris, nooit kunnen bezorgen. 
Tijdens een uitstap naar de bergen, bemerkte ik van een 
hoog gelegen punt eenige kleine eilanden, niet ver van kaap 
Duperey (de N. 0. kaap). 
In Augustus 1872 besloot ik dit gedeelte van de kust nader 
te onderzoeken. Nadat ik niet zonder moeite mijne sloep, welke, 
zooals ik gezegd heb, lek was, in orde had gebracht, voer ik 
er heen en vond een archipel van niet minder dan 50 eilan- 
den, uit koraal gevormd en deels in eene kleine baai, deels 
langs de kust gelegen. De bewoners, die mij sinds lang bij 
naam kenden en van welke sommigen mij reeds in mijne hut 
bezocht hadden, zonder dat ik wist, van waar zij kwamen, 
ontvingen mij zeer vriendschappelijk en stelden mij in de gele- 
genheid veel belangrijks op te merken. Hun leven en onder- 
linge betrekkingen maakten op mij een allergunstigsten indruk. 
Het scheen mij toe, dat die menschen volkomen tevreden wa- 
ren met hun lot en met alles wat hen omringde. Van daar, 
dat ik aan dien eilandengroep den naam gegeven heb van „„Ar- 
chipel der tevreden menschen”. 
De koorts bleef mij nog steeds kwellen en hinderde mij zeer 
in mijne bezigheden; die van Uhlson ging vergezeld van chro- 
nisch rheumatisme, dat hij op zijne reizen als matroos op een 
koopvaardijschip had gekregen. Hij lag bijna altijd te bed en 
deed mij veel tijd verliezen, daar ik genoodzaakt was zelf 
water te halen, spijzen te bereiden, hout te kappen enz. 
Toen het Russische vaartuig, dat hij met groot ongeduld 
wachtte, in de maand September (een jaar na onze aankomst) 
niet kwam, verloor hij de weinige energie, die hem was over- 
gebleven en begon te mijmeren, zoodat ik ernstig voor zijn 
verstand vreesde. Hij werd mij tot last en hinderde mij 
zeer. 
In de volgende maand knoopte ik nauwere betrekkingen aan 
met de Papoea's en werd bekend met vele hunner gebrui- 
ken, die zij vroeger zorgvuldig voor mij verborgen hielden. 
