122 
Mijn leven in Nieuw Guinea had in het laatste half jaar dan 
ook een geheel ander karakter dan in den eersten tijd. Mijne 
koelbloedigheid tegenover hunne bedreigingen; het stipt nakomen 
van beloften, die ik, hun soms deed; mijne verre tochten in 
weinig toegankelijke wouden, zonder mij om de hitte des daags 
of de tropische stormen gedurende den nacht te bekommeren ; 
mijne verschijning onder deze omstandigheden in dorpen, waar 
men mij alleen bij naam kende; dit alles maakte langzamer- 
hand indruk op de Papoea's en deed hen eene soort van bij- 
geloovige vrees of eerbied voor mij opvatten, die eindelijk 
hun wantrouwen en onvriendelijkheid overwon; terwijl de 
hulp, die ik zieken en gewonden verleende, en mijne geschen- 
ken mij verscheidene vrienden maakten, op welke ik reke- 
nen kon. 
Daar de Papoea's voór de komst van de „Vitias” nooit een 
vaartuig gezien hadden, waren zij stellig overtuigd de eenige 
bewoners der aarde te zijn en toen zij bemerkten, dat ik li- 
chamelijk van hen verschilde (door de huid en het haar), on- 
derstelden zij in mij bijzondere hoedanigheden en geheimzinnige 
krachten en wilden niet gelooven, dat ik een mensch was 
van gelijke bewegingen als zij. Nauwelijks hadden zij het 
denkbeeld opgevat, dat ik uit de maan afkomstig was, of deze 
meening verspreidde zich zoo snel en scheen hun zoo aanne- 
melijk toe, dat het mij niet mogelijk was, hun die uit het hoofd 
te praten. Behalve bij mijn naam, dien zij sedert den eersten 
dag van mijne komst wisten, noemden zij mij voortaan „„kâram- 
tâmo” (°) of wel „tâmo-bôro-bôro’” (}), door deze laatste he- 
naming mij hooger stellende dan de oudste hunner opperhoof- 
den, die zij eenvoudig „tàmo-bôro’” noemen. Zij kwamen mij 
somtijds verzoeken het weder of de richting van den wind te 
veranderen en waren stellig overtuigd, dat een blik van mij 
zieken gezond en gezonden ziek kon maken. Zij geloofden 
zelfs, dat ik vliegen en de zee in brand steken kon. 
(©) Man uit de maan. 
(f) Groote groote man, 
