125 
Niettegenstaande de almacht, die men mij toedichtte, werd 
mijn toestand in October en November 1872 van dag tot dag 
moeielijker. Het dak mijner hut was zeer lek geworden ; de pa- 
len, waarop zij gebouwd was, waren door de witte mieren aan- 
getast en werden al zwakker en zwakker; mijn aanzienlijke 
voorraad quinine (3/4 med. Pond) was bijna uitgeput; de mede- 
gebrachte levensmiddelen hadden wij verbruikt en sedert Juni 
gebruikte ik geen ander voedsel dan dat der inboorlingen. Wel 
boden de Papoea's zich aan om mij eene nieuwe hut te hou- 
wen in een hunner dorpen; doch, daar de gezondheidstoestand 
van Uhlson zeer slecht was, besloot ik zijn dood af te wachten 
en daarna naar de bergen te verhuizen , zoowel om mijne gezond- 
heid te herstellen, als om de onderscheidene dialecten der berg- 
bewoners te leeren. 
Den 19%" December 1872 bevond ik mij in een der dorpen, 
toen verscheidene Papoea's zeer ontsteld naar mij toekwamen 
onder het uiten van de angstkreten „bia, bia” (*) en mij 
verzochten hun te verklaren, waarom op dien morgen rook uit 
de zee opsteeg tusschen de eilanden Bili-Bili en Kâr-Kâr. (+4) 
Ik begaf mij naar de kust, vergezeld van eene groote menigte, 
die verlangend was om mijne verklaring te hooren, Inderdaad 
zag men op de aangeduide plaats eene kleine zwarte wolk aan 
den horizont. Ik kon dit slechts houden voor den rook van een 
naderend stoomschip, hetgeen het ook weldra bleek te zijn, tot 
groote ontsteltenis der Papoea’s. Met veel moeite weerhield ik 
hen hunne vrouwen en kinderen dieper landwaarts in te zenden. 
In eene prauw keerde ik naar mijne hut terug, heesch de 
Russische vlag en wachtte de nadering van het vaartuig af, 
dat ik spoedig herkende voor een Russisch oorlogschip. 
Het bleek de klipper „Izoumroud” te zijn, welke ik twee 
jaren geleden voor de laatste maal te Rio Janeiro gezien had. 
Het kostte mij niet weinig moeite de Papoea's te bewegen 
(*) Vuur, vuur. 
(}) Vitias eiland en Dampier eiland. 
