124 
met mij in de prauw het stoomschip te gemoet te gaan. Toen 
men van den klipper eene sloep neerliet, had ik al mijn gezag 
en mijne reputatie als man van de maan noodig om mijnen 
Papoea's het terugkeeren te beletten en zij waren op het punt 
allen in zee te springen, toen de matrozen in het want drie- 
maal hun hoezee aanhieven. 
Het schuim der golven, het stooten der schroef, het ratelend 
geluid van het anker, dat uitgeworpen werd, de trap, die 
men neerliet; dit alles beangstigde mijne metgezellen dermate, 
dat zij niet meer konden roeien. 
Eindelijk evenwel naderde ik de „„Izoumroud”, en werd met 
de meeste hartelijkheid door den konimandant en de officieren 
ontvangen. 
Zij waren zeer verwonderd mij levend weder te vinden. Ik 
vernam van hen, dat de Engelsche dagbladen reeds het be- 
richt van mijn dood verspreid hadden en dat de klipper gezon- 
den was op bevel van zijne Keizerlijke Hoogheid Grootvorst 
Constantijn. 
Toen ik aan het ontbijt weder Europeesche spijzen proefde, 
kwam mij de smaak er van geheel vreemd en niet aangenaam 
voor. Het zout echter beviel mij uitstekend ; want in den laatsten 
tijd had ik mijn voedsel steeds met zeewater moeten bereiden. 
Na het ontbijt gingen verscheidene officieren met mij aan wal 
en bezochten mijne woning van zeven voet in ’t vierkant, met 
een lek dak, een muur vol gaten en een vloer, die nauwelijks 
sterk genoeg was om ons te dragen. Uhlson was buiten zich- 
zelven van vreugde, nu hij deze gehate plaats vaarwel mocht 
zeggen; hij verliet zijn bed, dat hij gisteren nog ‘hield en 
zuchtte niet meer, wat hij dag en nacht gedaan had. 
Dezen zelfden nacht, toen ik alleen was, kwamen de Pa- 
poea’s mij verzoeken niet te vertrekken, onder belofte mij eene 
groote hut te zullen bouwen en kokosnoten in menigte te zullen 
brengen. En inderdaad, ik was besluiteloos of ik de Astrolabe 
golf zou verlaten; de komst van de „„Izoumroud”’ was zoo on- 
verwacht en ik was zoo gewoon geraakt aan het denkbeeld voor 
