126 
te nemen en bij afwisseling deze hutten te betrekken. De 
geschenken weigerde ik, verdeelde integendeel onder hen al 
wat ik missen kon en beloofde wellicht eenmaal terug te komen. 
Eindelijk was alles gereed, mijne goederen waren aan boord, 
al mijne geschenken waren uitgedeeld en den 24" December 
1872, zeer vroeg in den morgen, lichtte de „Izoumroud” het 
anker. De Papoea's, die bij mijne half vergane hut stonden 
en den klipper niet durfden naderen, uit angst voor de „tâmo- 
roes” (*) riepen mij uit de verte hun laatste „„êmê-mê” en 
„ê-abaê” (f) toe. Toen de klipper zich begon te verwijderen, 
hoorde men in de dorpen langs de kust luide bäroemslagen ($) 
weerklinken, die verkondigden, dat de man uit de maan de 
kust „Gabinau” (“) verlaten had, na daar gedurende vijftien 
maanden een niet gemakkelijk en niet rustig, doch belang- 
wekkend en eenzaam leven geleid te hebben. 
Geschreven te Ternate, 5 Februari 1875. 
(*) Russen. 
(4) Groet der Papoea's. 
(S) „Bäroem” is eene soort van groote houten trom. 
(*) Inlandsche naam van de kleine baai bij mijn woning. 
