128 
werd toen door zijnen oom, insgelijks een Duitscher van ge- 
boorte, doch die zijnen naam verhollandscht J. F. Keyser 
spelde, opgenomen en opgevoed. Deze was een van de weinige 
in ons vaderland, die in het eerste vierde deel dezer eeuw 
zich door sterrekundige waarnemingen bekend maakten. In 
1766 te Dietz in Nassau geboren en na eerst in militaire dienst 
geweest te zijn, had hij zich in 1795 te Amsterdam als pri- 
vaat-onderwijzer in wis- en sterrekunde nedergezet; vakken, 
die hem steeds bijzonder hadden aangetrokken. Dat zijne ver- 
diensten in deze wetenschappen erkend werden, blijkt door 
zijne benoeming tot lid der 1° klasse van het Kon. Ned. Insti- 
tuut van wetenschappen en kunsten. 
Geen wonder, dat Kaiser, die reeds vroeg een buitengemeen 
talent voor dezelfde vakken ontwikkelde, onder zulk een leider 
reeds in zijne jeugd met sterrekundige werktuigen vertrouwd 
raakte. Op zijn dertiende jaar nam hij reeds deel aan de 
waarneming eener ringvormige zoneklips (van 7 Sept. 1820), 
hoewel van hem geene oogenblikken van begin en einde af- 
komstig zijn. Zestien jaar later, bij gelegenheid der ringvormige 
eklips van 15 Mei 1856, herinnerde Kaiser zich noch den graad 
van duisternis, dien hij bij de eklips van 1820 had waarge- 
nomen. 
Op zijn twaalfde jaar was hij reeds zeer vaardig in de be- 
handeling van het sextant en het uitvoeren van allerlei sterre- 
kundige berekeningen, en verried in allen opzichte een talent, 
dat ieder trof, die hem leerde kennen. 
Ongelukkig ontviel hem zijn oom, aan wien hij zooveel te 
danken had, den 27°" Maart 1825 door den dood. 
Een paar maanden later zond hij, pas zestien jaar oud, ge- 
zamenlijk met den toen achttienjarigen Stamkart, de resul- 
taten eener berekening aan den Letterbode in van de zoneklips 
van 8 Juli van hetzelfde jaar, van welke het niet zeker was 
of zij te Amsterdam zichtbaar zou zijn. Het opmerkelijke van 
deze berekening is, dat de plaatsen der zon en maan niet uit 
de sterrekundige almanakken ontleend werden, maar uit de 
