152 
rekte zien der merkwaardige verschijnselen, die de spektro- 
skoop aanbiedt, is ook, meer dan de platen, die die verschijn- 
selen voorstellen, belangrijk, ook voor hen, die van physica 
of chemie hun vak maken. En hoe kan een hoogleeraar cen 
eigen oordeel over de resultaten van Secchi, Huggins, Loekyer, 
Janssen hebben, wanneer hij de hulpmiddelen mist hunne waar- 
nemingen te herhalen? Heizelfde geldt van de overige praktische 
astronomie. 
Maar toen werd aan de eerste hoogeschool onzes lands de 
leerstoel der sterrekunde, als een bijvak, aan den hoogleeraar 
der natuurkunde opgedragen. Uvlenbroek was goed wiskun- 
stenaar en zijne theoretische collegies waren ook uitstekend, 
maar aan praktijk had hij zelf nooit gedaan; er werd dus ook 
geen onderwijs in gegeven. 
Kaiser maakte echter van de hem geschonken gelegenheid 
zich te ontwikkelen gebruik, legde zich eerst toe op de oude 
talen, en liet zich als student in de wis- en natuurkundige 
faculteit inschrijven. De hoogleeraren in deze faculteit waren 
toen Speyert van der Eyk in hoogere wiskunde en proefonder- 
vindelijke natuurkunde, Wttewaal in de landhuishoudkunde, 
Reinwardt in plantenkunde en scheikunde, de Gelder in de 
elementaire wiskunde, de differentiaal- en intregraalrekening 
en de analytische meehanica, Uvylenbroek in de natuur- en 
sterrekunde, Van Breda in de aardkunde, Jan van der Hoeven 
in de dierkunde, en A. H. Van der Boon Mesch in de tech- 
nische en ‘analytische scheikunde; van deze allen is de laatste 
de eenige nog overgeblevene. Hoe weinig gewicht aan Kaiser’s 
persoon en betrekking gehecht werd, kan eenigszins hieruit 
blijken, dat in de studenten-almanakken van die jaren wel de 
lectoren, de schermmeester, ja de kapelmeester genoemd wer- 
den, maar niet de observator, terwijl ook onder de lijst der 
voor het publiek toegankelijke akademische inrichtingen het oh- 
servatorium te vergeefs gezocht wordt. 
Behalve de natuurkunde, en daaronder meer bepaald het 
magnetisme, trokken echter de andere vakken van deze facul- 
