154 
tuur en studie bekwamen en was aldus werkelijk op de hoogte 
van den toenmaligen toestand der sterrekunde gekomen, voor- 
dat hij door eenige waarneming van belang zijne kennis had 
getoond. 
De gelegenheid hiertoe deed zich echter weldra op. Im het 
tijdperk, waarover wij nu handelen, was de toestand der ster- 
rekunde zeer verschillend van nu. Ieder tiental jaren kan men 
gerust beweren, dat in eene wetenschap, die bloeit, een of 
ander onderwerp meer op den voorgrond treedt. In het begin 
dezer eeuw was dit de ontdekking der eerste asteroïden Ceres, 
Juno, Vesta en Pallas. Binnen 74 jaren waren deze gedeel- 
telijk door toeval, gedeeltelijk door beredeneerd zoeken gevon- 
den, doch het scheen, dat het viertal vooreerst niet zou ver- 
groot worden. 
Een tweetal kometen, zoo als die van 1807 en 1811, die 
ook voor het bloote oog zichtbaar werden, richtten echter de 
aandacht van het groote publiek meer op den sterrenhemel 
dan de kleine planeetjes dit doen konden. Ook de sterrekun- 
digen namen deze hemellichten trouw waar en berekenden 
hunne loopbanen met de meeste nauwgezetheid, om weder tot 
de overtuiging te komen, dat zij ons een vluchtig bezoek ge- 
bracht hadden om ons voor altijd vaarwel te zeggen. De ko- 
meet van Halley bleef nog de eenige, die zich als vaste bewo- 
ner van ons zonnestelsel gekenmerkt had. 
Doch ziet, de volharding werd beloond en in 1815 vond 
Olbers een, hoewel zeer klein, toch zeer merkwaardig komee- 
tje, dat een tegenhanger van de komeet van Halley bleek te 
zijn. In 1818 vond Pons te Marseille een klein komeetje, 
sedert de komeet van Eneke genoemd, en in 1826 eindelijk 
werd door Biela de komeet teruggevonden, die reeds twee ver- 
schijningen gemaakt had, doeh die nu eerst als eene komeet 
van 62, jaar omloopstijd erkend was. Even als er dus om- 
trent dezen tijd vier planeten bekend waren, wier loopbanen 
tusschen die van Mars en Jupiter gelegen waren, evenzoo wa- 
ren er nu vier kometen, wier omloopstijden berekend waren 
