142 
’s lands zijn naam reeds bekend gemaakt, en omstreeks het midden 
van 1859 viel hem de eer te beurt tot corresponderend lid 
der Koval Astronomical Society te Londen gekozen te worden. 
In den herfst van dat jaar kwam de lang gewachte mikro- 
meter, die den kijker eerst tot zijne bestemming geschikt 
maakte, aan. 
In het jaar, dat tusschen de opstelling van den kijker en 
dit oogenblik inlag, een jaar, dat Kaiser voorzeker eindeloos 
lang moet toegeschenen hebben, onderzocht hij de optische 
kracht des kijkers en gaf van dit onderzoek, waaruit gebleken 
was, dat hij voor de volkomenste kijkers van dien tijd niet 
behoefde onder te doen, openlijk verslag. Na aankomst van 
den mikrometer begon hij dadelijk de herhaalde meting van 
eene reeks van 59 dubbelsterren, dezelfde die Bessel en Struve 
eenige jaren geleden hadden overeengekomen, ieder afzonder- 
lijk uit te meten. Het doel van dezen arbeid was, behalve 
het bepalen zelve van afstand en richting voor deze sterren- 
paren, ook voornamelijk eene vergelijking te maken tusschen 
de nauwkeurigheid, die hij met den nieuwen kijker bereikte 
en die, welke Struve met een kijker van bijna dubbele lengte 
en Bessel met zijn heliometer bereikt had. 
Mocht het voor iemand, die voor het eerst een dergelijk 
instrument behandelde, eene stoute onderneming genoemd wor- 
den zich met zulke sommiteiten te willen meten, de wedstrijd 
liep, zoo als het door Kaiser in zijn voortreflelijk werkje : 
‚Eerste metingen met den mikrometer” gegeven onderzoek be- 
wees, geheel ten zijnen gunste uit; het bleek, dat de waar- 
schijnlijke fouten zijner metingen kleiner waren dan die van 
deze heide groote sterrekundigen. Behalve aan eene groote mate 
van handigheid, moet dit resultaat grootendeels toegeschreven 
worden aan de buitengewone scherpte van Kaiser's gezicht, 
waarvan ik bij het te zamen beschouwen van hemellichamen 
door denzelfden kijker, dikwijls getuige geweest ben, maar 
ook evenzeer aan de inspanning, die hij zich hij de metingen 
gaf. 
