to 
il 
laid 
wordt het vraagstuk lastiger: in het algemeen moeten, wanneer 
„men het voorstel op den bot oplost, drie bolvormige driehoeken 
behandeld worden: doch men kan dezelfde formulen (1) als bo- 
ven blijven gebruiken, wanneer men ze beschouwt als eene eerste 
benadering, en bij eene tweede benadering voor n neemt, in de 
eerste vergelijking (1) hare waarde voor eene breedte, 
is (Btb,) 
en in de tweede vergelijking (1) voor eene breedte 
ls (Bt-bs); 
terwijl ook voor a, en as niet moeten genomen worden de azi- 
muthen aan de punten P en Q, maar voor a, de gemiddelde 
azimuthen van R gepeild uit P en van P gepeild uit R‚ na dit 
laatste met 180° verminderd of vermeerderd te hebben. 
Herinnert men zich nu, dat het verschil dezer beide azimu- 
then is het lengteverschil vermenigvuldigd met de sinus der 
eemiddelde breedte d. í. 
(Ll) Sin U, (B + b) 
dan is deze herleiding van a,, en de daarmede overeenstemmende 
van as, licht uit te voeren. 
De overeenkomst tusschen constructie en berekening was, zoo 
als verwacht kon worden, zoo goed als volkomen: minder was 
in sommige gevallen de overeenkomst tusschen verschillende 
peilingen van hetzelfde punt, hetgeen toegeschreven moet wor- 
den aan kleine onzekerheden in de geographische ligging, vooral 
in de lengte der punten waaruit gepeild werd; misschien dat 
ook afwijkingen der loodlijn op sommige punten door plaatselijke 
aantrekkingen die liggingen eenige sekonden anders deden vinden, 
den zij op eene homogene spheroide zijn zouden. Op de tee- 
kening werd in dergelijke gevallen het waarschijnlijkste punt 
gekozen, waarbij natuurlijk het meeste gehecht werd aan de 
bepaling door peilingen, nagenoeg loodrecht op elkander. 
Daar, waar genoegzaam peilingen, aan wal genomen, aanwe- 
zig waren, moest ik de peilingen op ankerplaatsen aan boord 
genomen geheel achterwege laten, blijkbaar ten gevolge van de 
onzekerheid in de aan boord bepaalde geographische ligging. 
