506 
uitvoerig waarnemen en kreeg van de Regeering de machtiging 
om ook te Buitenzorg dergelijke waarnemingen te doen. 
Uit deze waarnemingen bleek mij spoedig, dat de groote 
afwijkingen in de declinatie van de magneetnaald, die gedu- 
rende de zonsverduistering van 22 December 1870 in Italie 
waargenomen waren, zich gedurende de eelips van 12 December 
1871 op Java niet herhaald hadden. Ik deed van deze uit- 
komst mededeeling in de vergadering van het bestuur der K. 
Natuurkundige Vereeniging van 25 December 1871 (°), behield 
mij echter daarbij voor nader op dit punt terug te komen, 
daar het toen medegedeelde slechts de uitkomst was van een 
voorloopig onderzoek en het wel mogelijk was, dat eene nauw- 
keurigere bewerking der waarnemingen, waarmede ik nog be- 
zig was, tot het besluit zou leiden, dat de zonsverduistering 
van 1871 wèl invloed op de magneetnaald had uitgeoefend, al 
was die niet zoo sterk geweest als de gedurende de verduis- 
tering van 1870 waargenomene. In de volgende bladzijden 
zal ik de uitkomst van dit nadere onderzoek mededeelen. Al- 
vorens dit echter te doen, zal ik een kort overzicht geven van 
hetgeen mij in den laatsten tijd nog omtrent den invloed der 
zonsverduisteringen op de verschijnselen van het aardmagne- 
tismus bekend geworden is. 
Alle vroegere onderzoekingen omtrent dit punt hadden tot 
geene beslissende uitkomsten geleid; het laat zich dus begrijpen, 
dat toen de belangrijke uitkomst, door Diamilla-Müller uit de 
waarnemingen gedurende de zon-eclips van December 1870 
afgeleid, door middel van de Comptes Rendus wereldkundig 
werd, de aandacht van hen, die zich met onderzoekingen van 
het aardmagnetismus bezig houden, op het onderwerp gevestigd 
werd, waarvan het verschijnen van verschillende mededeelingen 
in de tijdschriften het gevolg was. Om de wille der volledig- 
heid van het overzicht deel ik hier nog eenmaal de nota van 
Diamilla-Müller in haar geheel mede, hoewel die reeds in mijne 
(*) Natuurkundig Tijdschrift voor N. IL. Deel XXXII, blz. 319. 
