507 
voorloopige mededeeling in het vorige deel van het Tijdschrift 
opgenomen is. Deze nota luidde aldus: 
„Ten einde den gang van de declinatie op de verschillende 
plaatsen, waar dit verschijnsel gedurende de zonsverduistering 
zoude waargenomen worden, nauwkeurig te bepalen, heb ik 
gedurende twintig dagen vóór de zonsverduistering uurwaar- 
nemingen van de declinatie laten doen. Op den dag van de 
eclips en op den voorgaanden en op den volgenden dag is de 
declinatie iedere twee minuten waargenomen. 
De regelmatige gang van de declinatie, op deze wijze ge- 
vonden, is de volgende: de magneet had zijn meest oostelijken 
stand tusschen middernacht en twee uur des morgens, en zijn 
meest westelijken stand tusschen 12 uur des middags en 2 
uur des namiddags, terwijl de magneet bij overgang van den 
eenen uitersten stand tot den anderen, zich regelmatig bewoog; 
het verschil tusschen de twee uiterste standen varieerde tusschen 
10 en 16. 
Gedurende de eclips moest dus de magneet, indien hij den 
regelmatigen gang volgde, zooals die gedurende twintig ach- 
tereenvolgende dagen was waargenomen, zich van het oosten 
naar het westen bewegen en tegen twee uur van den namid- 
dag zijn meest westelijken stand bereiken. 
In plaats dat dit gebeurde, bleef de magneet stilstaan op 
het oogenblik dat het eerste contact van zon en maan werd 
waargenomen, keerde op den afgelegden weg terug, bewoog 
zich al meer en meer naar het oosten, naarmate de zon meer 
en meer verduisterd werd, en bereikte zijn meest oostelijken 
stand om 1% 58® pn. m. (middelbare tijd van Terranova, de 
waarnemingsplaats) juist op het oogenblik van de totaliteit 
der eclips, toen hij zijn meest westelijken stand zou moeten 
bereikt hebben. Daarna begon op nieuw de beweging naar 
het westen welke aanhield tot aan het laatste contact, en 
bij het einde der eclips bevond de magneet zich weder juist in 
dien stand, welken hij bij het begin van het verschijnsel ver- 
laten had. 
