308 
Den volgenden dag was de beweging van den magneet we- 
der regelmatig. 
Dit verschijnsel, waargenomen door mij in Sicilie, is ook 
waargenomen te Napels, Florence, Bologna , Genua en Moncalieri. 
Bij gevolg is gedurende de zonsverduistering van 22 Decem- 
ber 1870 de gang van de dagelijksche variatie juist de tegen- 
overgestelde geweest van dien, welke op andere dagen op den- 
zelfden tijd van den dag is waargenomen. De grootte van de 
afwijking van den regelmatigen gang was minder, naarmate de 
waarnemingsplaats meer van de lijn van totaliteit verwijderd was. 
Op last van het Italiaansche gouvernement zullen alle bijzon- 
derheden van deze waarnemingen binnen korten tijd gepubli 
ceerd worden. 
Alvorens een besluit uit een zoo belangrijk verschijnsel te 
trekken, moet onderzocht worden, of het zich onder dezelfde 
omstandigheden bij andere eclipsen herhaalt” (”). 
Naar aanleiding van deze mededeeling van Diamilla-Müller 
zond Mozes Lion, Professor te Alencon, eene nota aan de Aka- 
demie van Wetenschappen te Parijs, waarin hij uiteenzette, dat 
hij reeds lang vóór Diamilla-Müller zich met het onderzoek van 
den invloed der zonsverduisteringen op het magnetismus der 
aarde had bezig gehouden. Omtrent die vroegere onderzoekin- 
gen deelde hij in zijn nota het volgende mede (}). 
Gedurende de zonsverduistering van 28 Juli 1851, welke 
totaal was te Dantzig, liet Professor Lion te Beaune een mag- 
neet slingeren; het aantal slingeringen van den magneet was, 
vóór de totaliteit, eerst 513, vervolgens 52; gedurende de totaliteit 
maakte de magneet 55 slingeringen: daarna nam het aantal 
slingeringen weder af tot 52 en 514 (S). 
(*) Comptes Rendus, Tome LXXII, p. 575. 
(f) Comptes Rendus, Tome LXXII, p. 1230. 
(S) Hoe lang het tijdverloop was, waarin de magneet dit aantal slinge- 
ringen maakte, wordt niet medegedeeld; evenmin, of de invloed van de 
temperatuursverandering gedurende de zonsverduistering in aanmerking 
genomen is. 
