509 
Gedurende de zonsverduistering van 21 Januari 1852 (on- 
zichtbaar in Europa, zichtbaar in het zuidelijk halfrond tus- 
schen Kaap Hoorn en Kaap de Goede Hoop) herhaalde Professor 
Lion deze waarnemingen en vond weder eene toename van de 
intensiteit van het aardmagnelismus. 
Gedurende de zonsverduistering van 17 Juni 1852 (zichtbaar 
in de zuidelijke helft van Zuid-Amerika) werden magnetische 
waarnemingen gedaan op het observatorium te Parijs en ook 
te Beaune: deze waarnemingen toonden geene veranderingen 
in het aardmagnetismus gedurende de zonsverduistering aan. 
Gedurende de zonsverduistering van 6 Juni 1855 (zichtbaar 
in de stille Zuid-zee, Zuid-Amerika en het zuidelijk gedeelte 
van Noord-Amerika) werden en weder te Parijs en te Beaune 
waarnemingen gedaan: de uitkomsten van de waarnemingen 
op de twee plaatsen waren niet overeenstemmend. Gedurende 
deze zonsverduistering werden ook in Italie waarnemingen ge- 
daan; Professor Lion deelt echter niet mede, tot welke uit- 
komsten deze waarnemingen geleid hebben. 
Deze nota van Professor Lion is van niet veel gewicht; zij 
werd dan ook hoofdzakelijk ter wille van de prioriteitskwestie 
ingediend. Le Verrier, die haar aan de Akademie mededeelde, 
liet op de voorlezing er van volgen, dat toen hij de nota van 
Diamilla-Müller in de zitting van 28 Augustus 1871 indiende, 
hij daarbij in herinnering had gebracht, dat de zaak niet nieuw 
was, dat men nu eens gevonden had, dat de zonsverduisterin- 
gen invloed uitoefenden op de magneetnaald, dan weder eens 
het tegendeel. 
In de Mechanic’s Magazine (vol. XGV, p. 195) komt eene 
korte mededeeling voor, inhoudende, dat de Italiaansche sterre- 
kundige Schiaparelli, naar aanleiding van de door den heer 
Diamilla-Müller medegedeelde uitkomst, de magnetische waar- 
nemingen, tijdens verschillende zonsverduisteringen te Green- 
wich gedaan, onderzocht heeft, maar volstrekt geene merk- 
waardige veranderingen in de verschijnselen van het aardmag- 
nelismus gedurende zonsverduisteringen heeft kunnen vinden. 
