512 
1865, 8 October 1868 en 5 Maart 1869. Dit onderzoek heeft 
volgens Diamilla-Müller de groote waarschijnlijkheid van het 
bestaan van den invloed van zonsverduisteringen op het aard- 
magnetismus aangetoond. Dit wordt nader ontwikkeld met de 
volgende woorden: 
„En effet, tant pour les éclipses visibles que pour celles in- 
visibles, laiguille de déclinaison à Greenwich se trouvait en 
moyenne dans une position plus à Est relativement à sa posi- 
tion moyenne d'un jour ordinaire. La valeur qui représenterait 
Yexcursion moyenne de l'aiguille entre deux observations succes- 
sion serait comme suit: 
En un jour ordinaire 1/.89 
En un jour d’éclipse 2/19 
En un jour ordinaire 1/,97 
En un jour d’éclipse 5/45 
Ik deel dit laatste onveranderd mede, opdat ieder voor zich 
beoordeelen kunne, welke waarde er aan gehecht moet worden. 
Het komt mij voor, dat deze mededeeling zeer onvolledig is, 
daar niet vermeld wordt, met welke phasen van de eclipsen de 
twee achtereenvolgende waarnemingen zamenvielen. Het opge- 
ven van de veranderingen in den stand van de magneetnaald 
tusschen twee opvolgende waarnemingen, zoo maar in het al- 
gemeen, zonder dat gezegd wordt, op welke tijden de waarne- 
mingen gedaan zijn, heeft geen beteekenis. 
In de tweede plaats doet de Heer Diamilla-Müller nadere 
mededeelingen aangaande de magnetische waarnemingen, welke 
op den 22"*" December 1870 in Italie gedaan zijn. Hij deelt 
mede, hoe veel de richting van de magneetnaald op de verschil- 
lende waarnemingsplaatsen gedurende de zonsverduistering ver- 
anderd is, waarbij hij tevens de grootte van de verduistering 
*\ 
op deze plaatsen opgeeft: (°) 
Pour les éclipses invisibles 
Pour les éclipses visibles 
() Im de opgave in de Comptes Rendus is eene fout in de volgorde der 
namen ingeslopen; ik geef hier de namen in de goede volgorde op. 
