527 
va de teekening, verkrijgen, in het tweede geval daarentegen 
eene sterk gebrokene lijn. Evenzoo zullen, wanneer gedurende 
eene zonsverduistering de beweging van de magneetnaald nor- 
maal is, de afwijkingen van de magneetnaald gedurende het 
geheele verschijnsel even groot blijven; indien echter de bewe- 
ging van de normale afwijkt, zoo zullen de afwijkingen van 
waarde veranderen en de veranderingen van de afwijkingen 
zullen een duidelijk overzicht geven van de wijze, waarop de 
beweging van de normale is afgeweken. 
Volgens deze methode zal ik nu de magnetische waarnemin- 
gen, op Java gedurende de zonsverduistering van 12 Decem- 
ber 1871 gedaan, onderzoeken. 
Om de normale standen van de magneetnaald gedurende de 
zonsverduistering te vinden, is het niet voldoende, dat men 
de gemiddelden neemt van de aflezingen op dezelfde waarne- 
mingstijden gedurende tien dagen vóór en tien dagen na de 
zonsverduistering; maar wil men ze volkomen zuiver hebben, 
zoo moet men ook den invloed van de maan op de declinatie 
van de magneetnaald in rekening brengen, daar uit vroegere 
waarnemingen reeds gebleken is, dat deze invloed in de maand 
December te Batavia vrij groot is (°). 
Evenals de zon iederen dag den declinatie-magneet eene kleine 
schommeling doet maken, welke gewoonlijk de solaire dage- 
lijksche variatie van de declinatie genoemd wordt, evenzoo 
doet ook de maan gedurende den tijd, verloopende tusschen 
twee achtereenvolgende culminatiën, den magneet eene kleine 
schommelende beweging maken, welke men de lunaire dage- 
lijksche variatie van de declinatie zou kunnen noemen. Deze 
variatie is verschillend in verschillende tijden van het jaar; 
te Batavia is zij het grootst, wanneer de zon ten zuiden van 
den aequator is. Wil men dus weten, hoe groot den 12%en 
December de invloed van de maan op den gang van de mag- 
neetnaald geweest is, zoo moet men de lunaire dagelijksche 
(*) Zie, Observations made at the magnetical and meteorological Obser- 
vatory at Batavia, Vol. IL, p. XC. 
