= 
Wanneer men in Tabel XIV de veranderingen van de afwij- 
kingen gedurende die 18 dagen nagaat, zoo vindt men het vol- 
gende. 
Van 7 tot 8 December week de magneet ten westen af. 
Van 9 tot 16 Deeember was de magneet bijna zonder uitzon- 
dering ten oosten van zijne normale standen. 
Den 16°” December is eene groote storing begonnen, gedeelte- 
lijk ten westen, gedeeltelijk ten oosten, en deze heeft voortge- 
duurd tot in den morgen van den 18°" December. 
Op 18 en 19 December kleine afwijkingen, gedeeltelijk ten 
oosten, gedeeltelijk ten westen. 
Den 20°” December week de magneel naar het westen af. Deze 
afwijking ten westen heeft aangehouden, al grooter wordende, 
den 21" December; is den 22°” December al grooter en grooter 
geworden en heeft op dien dag haar maximum bereikt tusschen 
8u n. m. en middernacht. 
Den 25°” December groote afwijking naar het westen, die nog 
doorging op den 24"” December bij het einde der waarnemingen. 
Wanneer men nu de afwijking van de magneetnaald op 22 
December nagaat (zie Fig. 10 Plaat II), zoo ziet men dat in 
den loop van dien dag de westelijke afwijking, die reeds den 
20"** December begonnen was, al grooter en grooter geworden 
is. Nu is het bekend, dat wanneer er eene groote storing in 
de declinatie van de magneetnaald komt, de afwijking van de 
magneetnaald van zijn normalen stand in den regel niet in 
eens en op eene regelmatige wijze groot wordt, maar dat de 
magneetnaald al slingerend zijn uitersten stand bereikt; zoo 
heeft de magneet al slingerend, dat is tusschenbeide naar het 
oosten teruggaande zijne groote westelijke afwijking op 22 De- 
cember verkregen. Vóór dat de magneet zijne groote westelijke 
afwijking in den avond van 22 December (de grootste weste- 
lijke afwijking, welke in al den lijd, gedurende welken de waar- 
nemingen te Terranova gedaan zijn, is waargenomen) bereikte, 
heeft hij eene schommeling naar het oosten gemaakt; deze te- 
ruggang naar het oosten is juist zamengevallen met de zons- 
