128 
niet verklaard. Staat de zon laag, dan zijn zij gewoonlijk op 
22° afstand van de zon, en maken dan een deel uit van den 
kleinen zonnekring van dien straal, die dikwijls voorkomt, en 
die overeenkomt met den hoek van kleinste breking in de iĳjs- 
kristallen, die in de lueht zweven. Staat de zon hooger, en 
beschouwt men alleen de verticale iĳskristalletjes, dan is die 
hoek van kleinste breking grooter, en de overeenstemmende 
bijzonnen komen dan iets verder van de zon, hoewel die, welke 
op 22° afstand ontstaan, toeh kunnen voorkomen, maar dan 
niet door verticale ijsprisma’s teweeggebracht worden. 
De afstand, dien dergelijke bijzonnen dan van de zon kunnen 
hebben, kan berekend worden door de formulen die Brandes 
in Gehler’s Physikalisches Lexicon, Deel V blz. 486 en 487 
gegeven heeft, en men vindt werkelijk, de hoogte der zon 
49° 42’ aannemende, den afstand tusschen de zon en een der 
bijzonnen 52° 15’ hetgeen op 25’ na met de waarneming over- 
eenkomt. 
De twee verderaf staande witte plekken hadden, zooals de 
berekening aantoont, een verschil in azimuth van 66° 0’ met de 
andere bijzonnen, derhalve van 117° 54’ met de zon. Zij moe- 
ten dus waarschijnlijk gebracht worden tot de paranthelies 
waarvan Daguin (IV, 297) spreekt.” 
Om 9e 25m begon de noorder-bijzon zwak te worden; om 
gu 50m werd de horizontale kring hier en daar verbroken, 
terwijl de kleuren van de bogen boven de zon toen zeer levendig 
werden; om 9% 57® waren de bijzonnen zeer zwak; om 9* 50m 
was er niets meer van het verschijnsel te zien. Bij het begin 
van het verschijnsel was de geheele lucht met zeer dunne cirri 
overdekt; toen het verschijnsel niet meer te zien was, waren 
op verscheidene plaatsen de cirri door breedere wolken vervangen. 
6. Den 15den October circa 2! n. m. is te Galesong (afdee- 
ling zuiderdistricten van Celebes) eene hagelbui waargenomen ; 
volgens de ontvangen berichten zijn er hagelsteenen gevallen 
zoo groot als eene vuist. 
7. In den nacht van 18 op 19 November heeft op het ge- 
