456 
Te naauwernood tot een droomleven ontwaakt, rukt de man- 
nelijke bloem der Vallisneria zich in ongekend verlangen van 
den korten stengel los, en wiegelt op het kabbelend spiegel- 
vlak des strooms naar zijne uitverkorene, om weldra den lief- 
degloed met een vroegen dood .te boeten. De doffer zingt een 
lied voor zijne beminde duive, en als eene trouwe moeder, 
koestert deze haar kroost onder den verwarmenden vleugel. 
De mensch zoekt zich eene gezellinne en teelt zich beeldtenis- 
sen Gods. De maan stort haar bleek zilverlicht uit op de aarde 
als eene smachtende bruid, en de zon doortintelt haar met 
zijne gloeijende stralen als een liefdedronken bruidegon; zelfs 
de millioenen hemelbollen trekken elkander aan en wentelen 
zich om elkaar aan het oneindige uitspansel, in eene eeuwige 
omarming der liefde!” 
Ziedaar een paar algemeene opmerkingen, waarvan het mij 
nuttig voorkwam, ze vooruit te zenden, omdat het zeker voor 
toehoorders, als ik thans het genoegen heb voor mij te zien, 
eenig gewicht heeft te weten wat in het algemeen het stand- 
punt is, waarop de spreker zich stelt, die u thans een enkel 
hoofdstuk uit de leer van ’s menschen leven als individu gaat 
voordragen. 
Is het een belangrijk hoofdstuk? Eene enkele korte aanha- 
ling uit Moleschott’s »Der Kreislauf des Lebens”, die ik eenig- 
zins vrij vertaal: 
‚De lucht, die wij inademen, verandert in elk oogenblik 
des levens: niet alleen de lucht in de longen, niet alleen het 
donkere bloed der aderen in het roode bloed der slagaderen ; 
zij zet de spieren niet alleen om in vleeschstof en vleeschbhazis; 
het weefsel van het hart, dat van de milt en van het oog in 
bestanddeelen der pis, maar ze verandert ook elk oogenblik de 
samenstelling van de hersenen en der zenuwen. En de lucht 
zelve, die wij inademen, is elken dag verschillend; zij is-anders 
op het land dan in de steden, anders op bergen dan op zee, 
anders op een toren dan op straat.” 
Eene beschouwing dus van de inrichting en de werking der 
