461 
als de lucht maar voortdurend bijzonder vochtig is (kreeften, 
spinsoorten). 
Het bloed, dat veel koolzuur houdt, treedt de kieuw binnen, 
komt daar in aanraking met het luchthoudende water, waar- 
uit het zuurstof op neemt en er koolzuur aan afgeeft, om met 
eene schaarlakenroode kleur het lichaam weder binnen te treden. 
En nu komen we tot de longen. Elke long is eigenlijk 
niets anders dan eene instulping van de huid, voorzien van 
een zeer uitgebreid en uiterst fijn vaatnet. 
Aan de rechterzijde, dicht bij den kop van vele slakken 
ziel men eene ronde opening, die van grootte veranderen kan 
en in een eenvoudigen zak voert, waarvan de wand rijk met 
bloedvaten is voorzien, en welke zak als long fungeert. 
Gewervelde dieren hebben altijd twee longen. Alleen hij 
de slangen blijft de eene long altijd in ontwikkeling zeer ten 
achteren. Bij de amphibiën zijn de longen eenvoudige zakken, 
gevormd uit een bijzonder dun vlies, dat rijkelijk met vaten is 
voorzien en aan de luchtpijp is bevestigd. Zulk een dunnen 
zak kan men duidelijk bij kikvorschen zien, waar eene borst- 
of buikwond gemaakt is. Uit die wond puilt de long dadelijk 
naar buiten. 
Prikt men even in den zak, dan valt hij onmiddelijk te za- 
men tot een klein, zacht, helderrood klompje. Eene nauwkeu- 
rige beschouwing doet evenwel zien, dat die zak aan de bin- 
nenvlakte sterk is geplooid. 
Gij allen hebt zeker wel de longen van een kalf, een schaap 
of een ander dier gezien. Dagelijks worden hier karbouwen- 
longen langs den weg verkocht. Die gelijken volstrekt niet op 
een zak, maar veel meer op eene rozenroode of grijsroode 
massa, die vrij vast is en zelfs iets vleezigs vertoont. Maar 
die longen, zooals gij ze meestal hebt gezien, zijn in denzelf- 
den toestand, als de kikvorschen-long, waarin geprikt was. 
Om ze in hurmen natuurlijken toestand te zien, moeten wij 
ze opblazen. Dan zien wij de verschillende afdeelingen (kwab- 
ben geheeten) zich uitzetten en eene witachtig roode kleur aan- 
