465 
zeer veel toe bijdragen om het geheele lighaam een geringer 
specifiek gewicht te geven. 
Daar ik niet langer uwe aandacht mag bezig houden met den 
bouw der longen, ga ik thans over tot de beschouwing van 
het mechanisme der ademhaling. 
Het essentiëele van de ademhaling ligt in de opname van 
zuurstof in het bloed, en de verwijdering van koolzuur uit die 
vloeistof. Dit geschiedt nu, zoowel in de kieuwen als in de 
longen, daardoor, dat de lucht door een dun en vochtig vlies 
heen inwerkt op eene uitgebreide bloedmassa. Door die ver- 
wisseling van bestanddeelen wordt de lucht onbruikbaar voor 
de ademhaling en dat onbruikbaar worden geeft zelf aanleiding 
(zooals wij later zullen zien) tot verversching van lucht. 
Bij de kieuw-ademing geschiedt de luchtverversching als het 
ware van zelf, omdat het luchthoudende water den mond in en 
langs de kieuwen heen naar buiten stroomt. 
Bij long-ademhaling wordt die verversching tot stand gebracht 
door een rythmische uitstooting en inzuiging van lucht. 
Tot uitstooting van verbruikte lucht wordt in den regel geene 
kracht vereischt. Het longweefsel is elastiek en de samen- 
trekking daarvan zou op zich zelve reeds voldoende zijn tot die 
uitstooting. Wij zien dit bij longen, die uit het lighaam genomen 
zijn en door de elasticiteit zich samentrekken, ineen vallen. 
Daarentegen is voor het inzuigen bepaald eene mechanische 
kracht noodig, die eenige overeenkomst heeft met zuigen of in- 
„pompen. Beschouwen wij dit mechanisme een weinig nauw- 
‘keuriger. 
De lucht wordt door de luchtpijp in de longen opgezogen 
op dezelfde wijze ongeveer, als men water kan opzuigen in 
een spuitje. Als zuiger, maar van een bijzondere inrichting, 
fungeert het vleeschachtige middelschot tusschen borst en buik, 
dat den naam van middelrif draagt. Terwijl in een spuit- 
je eenvoudig eene plaat (de zuiger) door eene van buiten aan- 
gebrachte kracht wordt op en nêer bewogen, geschiedt deze 
beweging van het middelrif door samentrekking van dit deel 
hal 
