464 
zelf, even als in het algemeen in de organismen de bewegen- 
de kracht, meestal voor een groot gedeelte, in het bewogene 
deel zelf wordt gevonden. 
Het middelrif is in het midden pees, aan den omtrek vleesch, 
of wil men liever, spier. Dat vleesch is vastgehecht aan de 
ribben en aan de wervelen. Als het middelrif slap is, heeft 
het eene sterke welving naar boven, en is in de borstkas op- 
gedrongen. De longen nemen dan betrekkelijk een klein ge- 
deelte van de holte der borst in; het overige wordt door 
het hart aangevuld. Op dat oogenblik is de zuiger van de 
spuit zoo ver mogelijk vooruitgeschoven; de spuit zelve is ledig; 
met andere woorden: »er heeft eene uitademing plaats.” 
Nu trekken de spiervezelen, het vleezige gedeelte van het 
middelrif, zich samen en halen daardoor naar alle zijden, maar 
voornamelijk naar den rug, het peezige gedeelte naar beneden. 
Dit staat gelijk met het ophalen van den zuiger in de spuit. 
De borstholte wordt maar beneden vergroot en de lucht dringt 
in de longen. De ingewanden van den buik worden wegge- 
drukt en zoo geschiedt eene snademing. 
Daarop wordt het middelrif weder slap. De buikwand drukt 
door zijne elasticiteit, maar ook door samentrekking, op de 
ingewanden en deze weder drukken het middelrif naar boven. 
De borstholte wordt wêer kleiner, de lucht wordt uit de longen 
gedrukt; er heeft witademing plaats. 
En zoo gaat het 12 à 15 malen ongeveer per minuut, hoe 
minder wij er op letten, des te regelmatiger, dag en nacht, 
jaar in jaar uit, van de geboorte af tot aan den laatsten snik. 
Ter verduidelijking heb ik tot nu toe het geheele mechanisme 
met eene spuit vergeleken, waarbij het middelrif de plaats van 
zuiger innam, maar in werkelijkheid is het mechanisme veel 
meer gecompliceerd. De long is niet open aan hare ondervlakte 
en het middelrif zuigt dus niet onmiddelijk de lucht in de long 
naar binnen. 
De bevestiging van de long in de borstholte geschiedt alleen 
door de vertakkingen van de luchtpijp en de groote vaten, 
