469 
ding, bezit in zichzelve de noodige eigenschap om de adem- 
haling te doen voortgaan. We zien het immers, de ademhaling 
versnelt in zuivere zuurstof! Gelukkig voor die theorie, dat de 
stikstof nog voor iets anders diende dan tot verdunning der zuur- 
slof, anders zou het eenvoudiger geweest zijn de zuurstof niet 
zoo prikkelend te maken ! 
Gij begrijpt reeds, waar ik heen wil. De teleologie had hier 
ook het onderzoek in slaap gewiegd. De theorie der doelmatig- 
heid scheen zóó waar, zóó eenvoudig, en dan die sprekende 
proef! ’t Was duidelijk! Gelukkig dat een man, met zoo- 
veel energie, zooveel liefde voor de wetenschap, en zooveel 
geduld voor onderzoek, als onze landgenoot Mac Gillavry , zoo’n 
slaapmiddel niet wilde slikken. 
Hij vond de versnelde ademhaling natuurlijk, bij de versnel- 
ling die alle bewegingen ondergingen, maar hij vond daarin 
geen bewijs voor den prikkel der zuurstof op het middenpunt 
van de ademhalingsbewegingen, het zoo even genoemde gedeelte 
der hersenen. Integendeel; de krachtigste, de meest uitgedrukte 
ademhaling, de respiratie par excellence, ziet men bij ademnood, 
bij geringen toevoer van zuurstof. Dan is de ademhaling wiet 
alleen versneld, — hoewel soms slechts zeer weinig — maar ze 
is ook krachtiger: alle spieren, die kunnen bijdragen om de horst- 
kas te verwijden, helpen mede. Dat bracht hem op het denk- 
beeld, dat wellicht juist gebrek aan zuurstof de prikkel tot 
ademhalingsbewegingen is, en dat dus elke uitademening op zich 
zelve aanleiding geeft tot eene nieuwe inspiratie, tot nieuwe 
spiercontractie. 
Hij bewees het door eene schoone proef, die ik u nog even 
in algemeene trekken wil mededeelen. 
Bij een hond, of een konijn, wordt de luchtpijp ruim ge- 
opend en daarin zeer los een buisje geplaatst, dat met een 
blaasbalg in verband staat. Die blaasbalg kan zich met lucht 
vullen, zonder dat die lucht door het buisje wordt opgezogen, 
maar zij kan zich door het buisje ontlasten en dus lucht in 
de longen voeren, 
