Niezen is eene plotselinge uitademing door den neus, na eene of 
meer korte voorbereidende inademingen. Bij deze beweging onder- 
gaan vooral de deelen der keel belangrijke liggingsverandering. 
Bij het schrapen drijven wij de lucht snel en krachtig door 
de vernauwde stempleet in de keel; bij het snuiten door den neus. 
Lachen onstaat door snel opeenvolgende, korte, stootsgewij- 
ze, met een klinkenden toon verbondene uitademingen. 
Bij het gorgelen beletten wij eene vloeistof in de keel naar be- 
neden te vallen door de lucht uit de longen er tegen aan en 
door hêen te drijven. 
Snorken brengt het zachte gehemelte bij in- en uitademing 
in trilling. 
Bij willekeurig beletten afvoer van lucht kunnen wij, in verban:! 
met de werking van andere spieren, het persen te weeg brengen. 
Onder het weenen ontstaat licht kramp van het middelrif, 
die snikkingen doet ontstaan. 
_ Deze lange, zeker eentoonige en misschien wel zoo ver- 
velende reeks van ademhalingswijzigingen, dat zij bij eenigen 
uwer eene langzame, diepe inademing heeft veroorzaakt, waar- 
op een krachtige en korte uitademing volgde, die een zacht 
geruisch in de mondholte te weeg bracht, wat wij zuchten 
noemen — ze moge, hoop ik, geen aanleiding gegeven hebben tot 
een nog dieper en langzamer inademen door- den wijd geopen- 
den mond onder gelijktijdige, krampachtige samentrekking der 
aangezichtsspieren, waarbij men dan meestal een oogenblik in 
den toestand van diepste inademing blijft, om daarna eene even 
intensieve, maar meestal iets sneller uitademing te doen vol- 
gen, dikwijls met geluid gepaard, en zoo geeuwen verwekt hebben. 
Ik verzoek thans uwe aandacht voor het tweede, veel korter 
hoofddeel mijner verhandeling, waarin ik de uitwerkselen der 
ademhaling zal trachten uiteen te zetten. 
In ons lichaam bevindt zich een samenstel van grootere en 
kleinere, elastieke huizen, die den naam van bloedvaten dragen. 
In dat stelsel is eene roode, kleverige vloeistof besloten, het 
bloed genaamd. »Blut ist ein ganz besondrer Saft’” zegt Göthe; 
