498 
weder sedert den vorigen dag aan, dat ik de stormsignalen , 
die aan onze zuidkust geheschen waren, liet wegnemen. ’S avonds 
kwam de storm, en natuurlijk wat er toen van ons bureau 
gezegd werd, was niet veel goeds. Gelukkig ís het voor onze 
zeilsrust, dat een van onze beste kenners van het weder op 
zee, Kapt. Tros. Donkin van de »Inverness” (een van de drie 
schepen, die de Madras-cyclone van 2 Mei 1872 ontliepen), 
gedurende dien storm in het Kanaal was. Ik schreef hem om 
hem te vragen, of hij den-storm voorzien had, en zijn ant- 
woord was: 
»»Ten opzichte van het weder van 22 November kan ik 
u mededeelen, dat ik omstreeks den middag tusschen Falmouth 
en Plymouth was; dat toen eene loodsboot langszij kwam, en 
dat indien de minste gedachte bij mij bestaan had, dat er 
zulk een storm op handen was als des nachts kwam, ik een 
loods zou genomen hebben om in Plymouth binnen te loopen. 
Het weêr liet zich echter goed aanzien; wel daalde de ba- 
rometer, maar hij stond volstrekt niet laag voor Z. W. wind en 
ongestadig weder.” ” 
Dit zal, hoop ik, mijne hoorders aantoonen, dat wij niet 
alle stormen uit de telegraphische weêrberichten kunnen voor- 
spellen. Wij beginnen andere teekenen van storing in den 
dampkring over het algemeen als aanwijzingen van een te ver- 
wachten storm te herkennen; maar men mag deze nog niet 
als wetenschappelijk nauwkeurig beschouwen. Onder deze kun- 
nen wij de omstandigheid rekenen, welke door professor Moun 
aangegeven is, namelijk dat het rijzen van de temperatuur te 
Dovre in Noorwegen, op eene hoogte van 2100 voet boven de 
zee gelegen, een teeken is, dat harde zuidwestelijke winden 
op de kust van Noorwegen te wachten zijn. In de Britsche 
eilanden hebben wij weinig vooruitzicht, dat wij partij zullen 
kunnen trekken van dergelijke teekenen, daar alle onze tele- 
graafstations op laag gelegene punten zijn. 
Een ander beginsel, hetwelk ik breedvoerig in mijne vroe- 
