506 
Ik keer nu terug tot het plan van den heer Harr om langs 
de oostkust van Azië weêrtelegrammen te verzenden en storm- 
signalen te geven, 
Uit de eerste verhandeling van den heer Scorr hebben wij 
gezien, dat er tot nog toe maar zeer weinig algemeene begin- 
selen gevonden zijn, waarvan men bij het voorspellen van 
stormen gebruik kan maken, en dat men om dit te doen voor- 
al veel kennis moet hebben van de locale verschijnselen op de 
waarnemingsplaatsen. Daar men op vele der plaatsen van het 
net van den heer Harr eerst nu zal beginnen geregeld waar 
te nemen, is het niet aan te nemen, dat men die zoo noodige 
kennis daar nu al heeft. Het is daarom de vraag, of het niet 
verstandiger was geweest, zich vooreerst te bepalen tot het 
doen van waarnemingen, en eerst, nadat men daaruit het ver- 
band tusschen de verschijnselen op de verschillende stations 
had leeren kennen, over te gaan tot het verzenden van wêer- 
telegrammen en het geven van waarschuwingen voor stormen. 
In het plan wordt, dunkt mij, ook een voornaam element 
gemist, noodig voor het welslagen er van, namelijk een cen- 
traal-bureau, hetwelk de telegrammen uit alle plaatsen ontvangt 
en de waarschuwingen uitzendt. Ieder station zal nu van twee, 
drie of vier andere plaatsen berichten ontvangen en zal dan 
maar moeten zien wat het hieruit haalt. Het stelsel mist daar- 
door alle eenheid. 
In Amerika mag alleen het centraal-bureau te Washington 
orders tot het hijschen van het stormsignaal geven. Volgens 
den heer Scorr is het dringend noodig, dat alle waarnemers 
in een net van waarnemingsplaatsen, waarvan men weêertele- 
grammen verzendt, onder de directe controlle van een centraal- 
bureau staan; waar dit niet het geval is, heeft de ondervinding 
geleerd, dat vele waarnemers hun werk niet met de noodige 
zorg doen. In het voor de oostkust van Azië ontworpen plan 
is er echter niet alleen geen sprake van een centraal-bureau, 
maar zelfs zijn bijna alle stations geheel onafhankelijk van 
elkander. 
