17; 



dülijk hij het aan wal stappen. Er is geen slrook vlak land: 

 slechts ecu gebaande weg naar een vuurtoren. 



Het eiland bestaat nagenoeg geheel uit scherpe rotskammen. 

 De ravijnen zijn zoo menigvuldig en zoo steil dat men dalend 

 en stijgend 't lichaam gebogen moet houden om niet te vallen. 

 De enkele voetpaden zijn versperd met omgevallen boom- 

 stammen, waar men onder door of over heen moet klonteren. 

 Allerlei plantenafval verhoogt de bezwaren. Lianen verhinde- 

 ren den doorgang boven ons hoofd. 



Eenmaal ben ik langs het bed van een riviertje (K. Solok 

 kipa) 't eiland dwars door getrokken. Dit ging , voor een goed 

 eind, op handen en voeten, over glibberig, schains opgerichte 

 sedimentaire kalklagen , en nog werd ik , af en toe vallende , 

 gevoelig er opmerkzaam op gemaakt, mijn tocht op te geven. 



Geen fraai uitzicht vergoedt de moeite, want men moet veel 

 te veel letten, w^aar men zijn voeten neer zet. En 't landschap 

 is doodsch , eentoonig. Zoodat ik eens tot schadeloosstelling, 

 bijna onbewust, een vurig-roode Peziza afbrak. Vogel noch 

 bloem vervrolijken de eenzaamheid. Geen sierlijke boomvorm 

 streelt het schoonheidsgevoel. Wat botaniseert men dan toch 

 met veel meer voldoening op onze vaderlandsche heiden ! Maar 

 't heerlijke tropische klimaat vergoedt veel. 



Langs de Z. kust van 't eiland bespoelt de branding onze 

 voeten en men huivert van 't loeien en schuimen der golven 

 tegen de zwarte klippen. Ik heb het zoeken daar dan ook 

 spoedig opgegeven. 



Verkeeren de Patma's, die schijnbare tijdgenooten van Ich- 

 tiosauren en Chcirotheria's, verwonderlijke planten als zij zijn, 

 in een periode van achteruitgang, zoo als de Equisetaceac ? 

 Het viel mij ten minste geen enkel maal op, dat zij zoo talrijk' 

 waren als Junghuhn schreef in Mei 1847, en ook mijne Javaan- 

 sche begeleiders dachten er zoo over. Of komen zij in zooveel 

 aanzienlijker getal voor op de meer naar de Preanger gelegen 

 deelen van het ku.-itcneiland , in verband met den zandsteen- 

 bodem, waar Junghuhn de parasiefdragende Cissus zirli stoods 



