610 EDUARDUS A BRUNÉR. 
unum loeum congesta sunt; qvam curam homo nescio qvis susceptam sic 
persecutus est, ut ordinem in separatis voluminibus servatum negligeret at- 
qve mutaret. Qvi carmen ad Cornelium Nepotem propterea ceteris omnibus 
praeposuit, qvod hoe solum dedicationem in universum de libello suo loqven- 
tis poetae (qvoniam carmine 65 nominatim poemata Battiadae in Latinum 
versa Hortalo dicavit) atqve etiam — si in paenultimo versu reete legitur 
patrona virgo *) — invocationem continet **). Ceterum homo ille ignotus 
duo prima alius libri carmina, qvae sunt de passere Lesbiae, continuo seqvi 
jussit et deinde paulisper ex utroqve volumine alternatim haurire perrexit, 
sed mox ejus, unde inceperat, poemata fere continenter elegit, intermiscens 
tamen, ubi fors tulerat, ex altero qvaedam, qvae in ultima libri sui parte, 
qvo hujus voluminis reliqva minora cum omnibus aliis versu elegiaco scrip- 
tis referre decreverat, metri causa reponere noluit. In medio codice carmina 
majora collocavit, qvorum pars in alterutro, alia in neutro illorum voluminum 
duorum inerant.  Deniqve post majores elegias cetera ejusdem metri, partim 
elegos breviores partim epigrammata, ita ordinavit, ut hie qvoqve modo ex 
hoe, modo ex illo voluminum duorum sumeret. Haee alucinari si legentibus 
videbor, at post lectam disputationem de temporibus carminum singulorum 
aliter. eos judieaturos confido. Nungvam adhue, qvod sciam, philologis in 
ventem venit animadvertere, num qvod forte momentum ad veterum seripto- 
rum collectiones codicum ad eam rem collatorum primus usus habuerit. Ac 
tamen etiam quattuor librorum Tibulli, qvi dicuntur, corpus a simili origine 
repetendum videtur, cum homines, oblata sibi opportunitate non antiqva usi, 
in unum et eundem codicem plurium poetarum scripta contulerint. Qvis fue- 
rit editor codicis Catulliani, ne suspicari qvidem licet; at sera eum aetate 
vixisse, qvam, carminum qvae esset sententia, fugerit, vixisse fortasse Vero- 
+) Valde mihi placet propositum conjecturarum, qvae tentatae sunt, ut pro patrona 
virgine Cornelius patronus (non Catulli, sed libri ejus) induceretur. Ceteris nescio an prae- 
stet illa Theod. Bergkii: patroni ut ergo; vid. Philologus a. 1857 p. 581. 
**) Hujus qvidem poematii saepe seriptores veteres meminerunt, sed nunqvam ita, ut 
appareat omnia sua scripta Catullum Nepoti dedicasse; qvod nullo modo Plinius indicat, ubi 
in praefat. Natur. hist. post verba ex eo earmine excerpta Titum orat, ut eandem severi- 
tatem, qvam poeta qvondam amieis amieus in adversarios protulisset, contra obtrectatores 
sui amici ostenderet; unde illud tantum intelligitur, in eodem libro fuisse e. 12 et 25 et 
vero etiam alia acerbae irrisionis plena. — Contorta Plinii verba Silligius bene interpreta- 
tus est, sed addenda fuit suspicio prineipem juventutis Titum eo tempore poematia scribere 
solitum magniqve ab eo Catullum habitum esse; id enim si ita non erat, subitae Titi cum 
Catullo, qvam Silligius agnovit, comparationis causam ne aeqvales qvidem homines Romani 
pereipere potuisse videntur. 
