618 EDUARDUS A BRUNÉR. 
maledictisqve, ut solebat (c. 92 et 83), eum onerasset, ira tandem elatus ac 
majorem, qvam sentiebat, prae se ferens, tamen de perfidia puellae nondum 
certi qvidqvam cognoverat. Nam minas de solitudine, qva illam a se jam re- 
lictam afflictum iri praedicit, qvomodo jacere aut serio aut joco potuit, si 
rivalibus jam tum aemulatus esset? Neqve falso crediderim eosdem versus 
prodere scriptos se esse et Clodiae ad legendum traditos non multo post dis- 
cessum e vita Metelli, qvi subita morte abreptus est a. u. 695 (a. a. Chr. n. 
59), de eujus mortis tempore accuratius paulo post dicam.  Lesbiam autem, 
qvod nomen in hoe carmine non legitur, eam esse, qvam poeta alloqvatur, de 
qva re dubitasse videtur Jungclaussenus, tamen versus 3—S declarant; neqve 
vero de alia Catullus dixit: amata nobis qvantum amabitur nulla (ctr. c. 37 
vo 12) 
Cum carmine 8 Froehlichius c. 60 in unum conjungendum illiusqve ini- 
tium hoe esse suspicatur *). Audacior haec qvidem esset conjunctio, neqve, ut 
mihi videtur, vera; nam in e. S ea est concinnitas partium, ut integrum om- 
nino ab initio ad finem videatur; nec vero id, qva est lepida simplicitate, 
pannum sibi praesui patitur, qvo circumdata Musa aliqvanto magnificentius in- 
cedit, grandibus et artificiosis verbis dicens: 
Num te leaena montibus. Libystinis 
Aut. Scylla latrans infima ingvinum parte 
Tam mente dura procreavit ac taetra, 
Ut supplicis vocem in novissimo casu 
Contemptam haberes, o nimis fero corde? 
Sed qvia ejusmodi verba aliis locis in infideles puellas et falsos amatores 
scripta exstant *), haec Catulli nescio an tamen aliqvid praeter metrum cum 
c. 5 commune habeant. Aut ea interrogatio fragmentum est, qvod qvo spec- 
tet, virine an feminae allocutionem contineat, nemo intelligat, et inter frag- 
menta Catulli poni debet, aut optimum locum post c. S habebit, separatum 
poematium, sed eadem causa, qva illud, conditum, qvo Catullus inceptas qve- 
relas continuaverit tristitiamqve mentis effundere perrexerit, ut est poeta, qvi 
plerumqve ea cecinerit, qvibus animum vitae suae rebus veris varie affectum 
levare cuperet, et propterea saepe in versiculis perpaucis acqvieverit. — Sub- 
seqvatur ode Sapphus a Catullo in Latinum conversa (c. 51). Pulcherrimi 
+) 0. Valerii Catulli Veron. liber. Vorschläge zur Berichtigung des Textes von Joh. 
v. G. Fröhlich. In Actis 1% Classis Academiae litterarum Bavaricae, Tom. V p. 236. 
**) Simillima sunt in Catull. c. 64 v. 154--157, Virg. Aen. 1. IV v. 366 sq., Ovid. 
Met. I. VII v. 120 sq. et Heroid. 7 v. 37—40, Tibull. l. III el. 4 v. 85— 92. 
