622 EDUARDUS A BRUNER. 
igitur eam maestitiam, qvam in e. 73—77, postqvam a Caelio se elusum 
vidit, expressit, sed modo iram et odium flagrantissimum in rivalem Gel- 
lium spirat, qvippe cum Lesbiam infidelem non tum primum cognovisset, sed 
mores ejus jam satis perspectos haberet, ac consilium perseqvitur graviter 
pro aecepta injuria hominem flagitiosum ulciscendi, simul eo spectans, ut hor- 
renda imagine Gellii, qvam effingit, et infamia, qvam ei affigere studet, ani- 
mum Lesbiae ab eo avertat. Inter haee carmina ei, qvod in libro est 91, 
primum locum tribuo, qvod causam odii in rivalitate constitisse declarat at- 
qve etiam flagitia Gellii jam eommemorans, qvae in c. SS, 89, 90, 74 ma- 
gis singillatim exponuntur, ad haee earmina lectorem ducit. Addo illis c. 
S0, in qvo novam viam Gellium consectandi poeta iniit eamqve, qva nihil 
plus ad Lesbiam a talis hominis usu deterrendam valere posset. Qvod cum 
ita sit, huie carmini versus illos, qvos Scaliger a c. 78, qvocum nihil com- 
mune habent, bene sejunxit, sed non recte, ut supra indicavi, eum e. 77 
colligavit, adjungendos ultimo loco esse persvasum mihi est; cui loco firmi- 
ter, flagitante sententiarum ratione, velut adhaerescere videntur; idqve eo 
certius contenderim, qvod hujus rei jam nullam esse novitatem, sed eandem 
conjunctionem ante me Bergkium svasisse *) video. Gellium (contra qvem 
carmen, qvod est 116, posteriore tempore Catullus scripsit) eundem fuisse 
hominem, in qvem Cicero in oratione pro Sestio et alibi invehitur, editores 
Catulli, qvotqvot de persona Gellii Catulliani aliqvid dicunt, Muretus et 
ante eum alii, deinde Statius, Scaliger, Vulpius, Doeringius tradunt. Sed 
verum jam intellexisse Octavium Pantagathum, qvi locum orationis Sestianae 
de ore impuro (cap. 52 $ 111) tam feliciter correxit, e verbis Statii (p. 363), 
eum tamen non secuti, cognosci potest.  Argumentatio autem nostra erit. 
Nefanda illa, qvae de matre a Gellio incestata Catullus affert, illustrantur 
Valerii Maximi loco (V, 9, 1) de filio L. Gellii Poplicolae viri censorii (con- 
sulis a. u. 682—72, censoris duos post annos) a patre, cum filius stupri 
cum noverca sua facti et parricidii cogitati insimularetur, et paene universus 
senatus a parente in consilium adhibitus esset, defendere se jusso et infan- 
dis criminibus absoluto. Convenit etiam aetas L. Gellii Poplieolae filii (con- 
sulis a. u. 718—306 et in proelio Actiaco partis classis Antoninianae ducis); 
nam Gellius Catullianus in flore adolescentiae erat (cfr. c. S0 v. 1 sq.), cum 
+) In Museo Rhenano a. 1860, p. 508 sq. Admodum verisimiliter dicit: Wahrschein- 
lich waren diese vier Verse von dem Abschreiber übersehen, wurden am Rande nachgetra- 
gen und gelangten dann an falscher Stelle (zwölf Zeilen vorher) in den Text. Neqve vero 
minus facile intellectu est, translatis in marginem et inde rursus in contextum carminum 
receptis versibus divelli potuisse ae deinde separatim collocari, qvae vocantur e. 73 et 77. 
