626 EDUARDUS A BRUNER. 
essent, mitissime jam condonaret, ob pristina gaudia omnibus de se bene 
meritis gratias persolvens iisqve fausta omnia optans, post illud sitis felices 
dicit ultimo loco haee: 
Et longe ante omnes, inihi qvae me carior ipso est, 
Lux mea, qva viva vivere dulce mihi est, 
hi versus Jungclaussenum decipere non debuerunt; nam in carmine, qvo sui 
amoris historiam eum hominibus communicare voluit, puellam suam, saepis- 
sime a se cantatam, qvam nondum repudiaverat nee sane amare prorsus de- 
siverat, non minoris aestimare potuit poeta. Ceterum animo inter dolorem 
de fratre et amoris erga Lesbiam vel svaves recordationes vel parum vehe- 
mentem, qvi tunc erat, sensum et Allii laudationem prope jocularem mirum 
in modum vacillante, digressionem de Laodamia ab argumento profecto alie- 
nam ad ornatum exemplo artis Alexandrinae inserens, hanc elegiam compo- 
suit *)  Utramqve scripsit Veronae (c. 68 a. v. 27 et 33— 36), qvo fortasse 
*) Vitiata est vel hodie mendis librariorum, ut nullum aliud Catulli earmen. Ad emen- 
dandum multa excogitavit Froehliehius (Vorschläge ete., p. 263—266), qvaedam praeclare, 
inprimis ad v. 16 et 22 (56, 62), ubi etiam Rossbachius interpunetiones mutavit, et in v. 
28 (68), 35 (75), 116 (156), qvo loco Scaliger idem conjecit. Neqve iusitieiis versibus 
haec elegia earet, etsi Gruppius L e. p. 503 sqq., tota e. 68 a. et 68 b. Catullo abjudieans, 
immodieae illius in venatu interpolationum temeritatis exemplum immane proposuit. Agno- 
scitur in ambobus carminibus Catullus; sed insulse scripsit, qvi alias nunqvam, si ab eo 
compositi sunt v. 69—78 (109—113) in elegia altera. Hi qvidem manum alienam certe pro- 
dunt et inserti esse videntur, cum aliqvis ad voeem barathrum occasione usus esset osten- 
tandae eruditionis. Bene procedit exterminatis his versibus earmen; nam in v. 67 (107) 
tantus verlex dicitur de amoris aestu, non de barathro; cfr. enim v. 35—44 (75— 84). 
Recte jam legitur qvam qoae in v. 88 (128), ae pro Aorum in v. 89 (129) ex olim codicis 
Cujaciani ego alios eruendum censeo. — Qvaedam alia in eadem elegia spuria haberi pos- 
sunt. Ac verissime Gruppius monuit Catullum non bis terve ea scribere potuisse, qvae sunt 
eadem in e. 65 v. 9—20 (ut Lachmannus versus constituit), c. 68 a. v. 21—24, e. 68 b. 
v. 53—56 (93-—96). Sed in altero loeo omnia recte se habent, nee qvidqvam mutandum. 
In primo Gruppius omnia bene ejecit, qvod idem faeiendum putavit Rossbachius; in tertio 
Froehlichius versus illos exeludendos esse jam vidit. Hoc tamen modo versus ii, qvi, cum 
amoventur additamenta Lachmanni, sunt 9—14 e. 65, ad nullum carmen relati sunt. At 
hos versus arbitror. certe qvidem a Catullo seriptos, sed reliqvias esse poematis, qvod ille, 
cum de fratris obitu cognovisset, panxerit. Qvi qvo modo in istum locum illati sint, non 
magis est inexplieabile, qvam qvo paeto in carmen 68 D, qvi inde expelli debent similes 
versus, venerint. Hos, qvi omnes praeter primum etiam in c. 68 a. insunt, dum unus ille 
ex eadem amissa elegia Catulli profeetus videtur, hoe versu utentes ligamento, annexuerunt 
olim verbis, qvae in elegia ad Allium Catullus de fratre re vera protulit. ‘Is enim cum ibi 
hane qverelam posuisset: Hei misero frater ademple mihi, apte eo loco illi inserere sibi visi 
