De ordine et temporibus carminum. Valerii Catulli. 629 
cum brevi repetitione ejusdem eavillationis commemoratur, qvae in eundem ho- 
minem in c. 39 copiose explicatur, hoc qvoqve carmen iisdem temporibus attri- 
bui debet. Praeterea existimaverim ad haee tempora revocari recte posse et 
irrisionem  Volusii poetae *) in c. 36, qvem et ipsum denotat rivalem acerbi- 
tas atqve cum ea irrisione puellae illius conjunctio, et minas contra Ravi- 
dum rivalem in e. 40 ita jactas, ut, qvantum versus sui timendi essent, jam 
satis in aliis docuisse sibi videretur Catullus. Finem amoris indicat c. 42. 
In qvo a qva femina nisi a Lesbia, tot olim carminibus celebrata, codicillos 
suos reflagitavit Catullus poeta? Et qvando versus suos ab ea reposcebat cum 
tanta ira et contemptione, nisi cum res jam eo pervenisset, ut flagitia ejus 
tandem detestatus divortium cum ea faceret? Modo autem se digno bonum et 
ingenuum natura animum expressit elegia, qvae est c. 76, cum omni virium 
contentione adhibita jugum diuturnum fortiter exeutere se cogeret. Haec sex 
earmina sie ordinanda videntur: 40, 36, 39, 37, 42, 76. 
Seqvantur deinceps illa, de qvibus modo locuti sumus: 65 a, 65 5, 66. 
Optime autem in hae libri parte ordinem claudet c. 116, qvod eo tempore fac- 
tum, cum Catullus poematis Callimachi latine refingendis operam dedisset, 
ob hane rem in primis versibus memoratam **) bene iis, qvae ad Hortensium 
missa sunt, adjicietur. Sed alia et gravior causa accedit. Dicit in hoe car- 
mine poeta se Gellium, qvem illis in eum conditis et a multis sine dubio 
lectitatis epigrammatis laeserat, reconciliare sibi studuisse, sed frustra; jam 
ultionis cupiditate flagrantem ac tela vicissim in caput suum mittentem a se 
tamen contemni respondens ait: 
— nos tela ista tua evitamus amictu: 
At fixus. nostris tu dab? supplicium. 
Qvae post verba qvia nulla in Gellium scripsisse invenitur, non potest ullum 
tempus cogitari huie minationi aptius, qvam qvo carmina sua, qvae antea ii, 
qvorum causa faeta erant, vel amici vel inimici, ac certe praeterea haud 
pauci lectores viderant, sed nondum urbi et orbi terrarum Romano tradita 
erant, in librum congerenda scriptor in vulgus editurus erat. Ea demum 
editione verum supplicium Gellius subiit, ac fuit haec editio ad ea, qvae vi- 
*) Hauptius l. c. p. 98 sq. e Senecae ep. 93 ostendit hune Volusium eundem fuisse ac 
Tanusium Geminum poetam, celari autem a Catullo verum nomen. 
**) Hoc loco verissimam duco emendationem Sealigeri venanda et ita interpretor: Dum 
saepe reqviro earmina Dattiadae, qvae studioso animo venanda sunt, ut tibi mittere possem 
ete. Indieat enim Catullus difficile fuisse (inprimis Veronae) scripta Callimachi omnia sibi 
comparare, et hujus investigationis molestiam /abor signifieat. Non enim poeta ait (falsa est 
haee explieatio Doeringii) se earmina Gellio misisse. 
