642. EDUARDUS A BRUNÉR. 
neqve iter in meridiem, qvod jam inceperat, rebellione Gallorum audita fecit. 
Sed hieme superiore, cum jam iniisset annus 54 (Bell. Gall. V, 1), ex hiber- 
nis discessit et in Galliam cisalpinam venit, ibiqve conventibus peractis ma- 
ximam partem hiemis in Illyrico transegit. In eam terram proficiscens, si 
non alia causa Veronam visit, hoc oppidum, viis eo ducentibus, attigit; et eo 
in loco poetam, patre jubente, poenitere se, qvod fecisset, dicere coactum fuisse, 
ut imperator magnanimus veniam ei dare posset, suspicemur. At qvalem men- 
tem post coenam, in qva accubuit inter convivas cum eo viro, qvo nemo tum 
neqve ingenii vi neqve morum svavitate ad hominum animos capiendos plus 
valuisse videtur, Catullus, liberrimae contumaciae juvenis nec ob causas pri- 
vatas potentissimo civium inimicus, habuerit, expressisse eum existimo hoc 
epigrammate (e. 93): 
Nil nimium studeo, Caesar, tibi velle placere 
Nec scire, utrum sis albus an ater homo. 
A maledictis contumeliosis in ipsum Caesarem postea abstinuit, verum 
qvibusdam comitibus proconsulis tamen iisdem temporibus parcere noluit. Et 
inprimis Mamurram consectari perrexit, sed nomine vero suppresso Mentulam 
vocat *). Hoc nomen, convicii causa ei jam impertitum in c. 29 v. 13, inde 
arripuit Catullus, ut tamqvam proprio ejus uteretur; idqve novo usui velut 
initiavit epigrammate sic meditato (c. 94), velut si se criminationis suae ad- 
versus Caesarem prolatae memorem Mamurrae injectam non revocare primis 
verbis enuntiaret: 
Mentula moechatur. Moechatur Mentula certe. 
Hoc est, qvod dicunt, ipsa olera olla legit. 
Allatum deinde est hoe nomen in c. 105, 114, 115 **). Alii autem iiqve 
nune ignoti ***) comites Caesaris, (qvi cum in Illyricum se contulisset, hi et 
*) Mamurram et Mentulam eundem hominem fuisse Jungelaussenus contra Froehlichii 
sententiam bene explanavit p. 22— 26. 
**) Ad e. 115 haee duo animadverti cupio, primum nullum hie neqve Firmanum ne- 
qve Formianum saltum intelligi debere, sed possessiones aliqvas in Gallia comata, qvas se ibi 
habere Mamurra gloriatus sit; deinde in versu paenultimo maximus ultro vel wltor, qvorum 
neutrum sensum idoneum praebet, mutandum mihi videri in maximu multo, ut hoe qvoqve 
loco id genus elisionis poeta sibi permiserit, qvod in e. 116 v. 8 (tu dab? supplicium). Ce- 
terum ad earmina 114 et 115 emendanda nonnihil contulisse puto Froehlichium (Vorschläge 
etc., p. 274 sq.). 
+++) Fufieius, senex recoctus, sub qvo ceteri aligvo munere fungebantur, fuit fortasse 
C. Fufieius Fango, qvi ex milite mercenario etiam senator (postea, Caesare dietatore) factus 
est, de qvo vid. Dio Cass. XLVII. 22 et Paulyan. Encyclopaed. III. p. 527. In qvosdam 
seribas Caesaris hos versus conditos esse Scaliger optime suspicatur. 
