644 EDUARDUS A BRUNÉR. 
non haberet certe tamen bella, cum indignatione de ejus eum Lesbia compa- 
ratione connexuit, ob hoc, ut videtur, lectorum suorum erratum ad extremum 
exclamans: 
O saeclum insapiens et infacetum! 
In hune igitur ordinem carmina proxime memorata redigi voluerim: 93, 94, 
105, 114, 115, 54, 97, 9S, 43, 41. Qvamqvam fateor paulo audacius me de 
e. 97 et 98 judicasse, cautius ea in numerum versuum incerti temporis, de 
qvibus mox dicetur, relaturum fuisse. 
Ad amores suos in serie poematum regressi poetae €. 100, 82, 104, 
110, 111 hie locanda censemus. Condita sunt in finibus Veronensium; ubi 
versantem Catullum carmina tribus diversis temporibus fudisse intelligentes, 
haec ad tertium tempus recte nobis referre videmur. Extremo anno 55 vel 
ineunte 54 Veronam profectus, per hiemem fortasse ac nescio an diutius in 
Gallia cisalpina poeta remansit. Ibi enim tune ea qvoqve, in qvibus Aufi- 
lena nominatur, scripsit (c. 100, 110, 111). Etenim partim loci partim tem- 
poris signa insunt in c. 100: 
Caelius. Aufilenum et Ovintius Aufilenam 
Flos Veronensum depereunt juvenum, 
Hic fratrem, ille sororem. Hoc est, qvod dicitur, illud 
Fraternum vere dulce sodalitium. 
Cui faveam potius? Caeli, tibi: nam tua nobis 
Per facta exhibita est unica amicitia , 
Cum vesana meas torreret flamma medullas. 
Sis felix, Caeli, sis in amore potens. 
Eum, qvem eum maxima ironia Catullus ob amicitiam laudat, eundem esse 
Caelium, qvi poetam loco apud Lesbiam expulit, sole ipso est clarius; tem- 
pus haud breve post haec praeterisse designatur, et qvoniam intervenit etiam 
peregrinatio Bithynica, et inde reversus Catullus Caelium Romae carmine 
55 reconciliatus salutavit neqve deinde Veronam ante eam commorationem, 
eujus qvae sint monumenta, nunc ipsum qvaeritur, venisse reperitur, ad an- 
num 54 haee tria carmina pertinent. Qvod autem in numero Veronensium 
juvenum Caelius ille ponitur, id ejusmodi esse aliqvis dixerit, et dixit ad c. 
58 Vulpius, ut totum illud corruat, qvod de persona Caelii sumptum est a 
multis, nobis qvoqve probatum, qvandoqvidem M. Caelius Rufus Puteolanus 
fuit (Cie. p. Cael. cap. 2 $ 5) nee usqvam alibi Veronensis dicitur. At vero 
ea diffieultas non tanta est: potuit locuples pater Caelii, ut possessiones in 
Africa habuit (Cie. p. Cael. eap. 30 $ 73), ita fundum Veronensem habere, 
