648 EDUARDUS A BRUNÉR. 
tur oratore, qvo nemo saepius in foro audiebatur (cfr. Cie. 1. e.), Roma in 
Syriam profecto, versus illos scriptos esse suspicor: 
Chommoda dicebat, si qvando. commoda vellet 
Dicere, et insidias. Arrius hinsidias, 
Et tum mirifice sperabat se esse locutum, 
Cum, quantum poterat, dixerat. hinsidias. 
Credo, sic mater, sic Liber avunculus ejus, 
Sic maternus avus. dixerat atqve avia. 
Hoc misso in Syriam reqvierant omnibus aures: 
Audibant eadem haec. leniter et leviter, 
Nec sibi postilla metuebant talia verba, 
Cum subito affertur nuntius. horribilis , 
Jonios fluctus, postquam illuc Arrius. isset , 
Jam non lonios esse, sed Hionios. 
Si haee suspieio non contemnenda esse, ae si propterea jam anno 55, qvo 
Crassus ipse, consulatu nondum deposito, mense Novembri iter in Syriam 
ingressus est”), Catullus hoe epigramma facere potuisse videbitur, tamen 
satius erit hune ob falsam vocum aspirationem jocum, praesertim, ut vi- 
detur, in oratorem jactum, hie ponere, ut transitus sic fiat ad duo de ora- 
toribus carmina, qvae subjungi voluerim proxima. — Qvod si qvis illud in 
ordine nostro reprehendat, poemata, qvorum tempus accurate constitui non 
potuerit, non potius post omnia, qvae qvando sint scripta, definitum sit, al- 
lata qvam his intermixta esse, respondeo in hac altera carminum serie extre- 
mos locos ea reete obtinere, in qvibus poetam aegrotum et propius jam ad 
mortem accedentem videmus, cum eorum autem parte similitudine argumenti 
conjungi qvaedam, qvae de sua aetate verisimilia nonnunqvam conjectari 
sinunt, certo judicare non permittunt, et ex incertorum numero alia, qvae 
jam supra commemoravimus, in tabula vitae suae a Catullo proposita imagi- 
nes suis locis aptas exhibere. 
C. 53 de tempore suo dubitationem cuivis omnem eximit, qvia causa 
Vatinii ea, in qva C. Licinius Calvus orator et poeta accusator exstitit acer- 
trem et filium, deceptus eo, qvod ad Cie. Divin. in Caecil. p. 382 Orell. scholiasta Grono- 
vianus de morte Q. Arrii, praetoris a. 73, tradit. Verba Ciceronis Verr. II. 15. 37 et IV. 
20. 42, nihil de morte Arrii afferentis, planum faciunt non fine vitae eum, sed bello servili, 
ut Orellius existimat, impeditum fuisse, ne Verri a. 72 in Sicilia succederet: sua igitur opi- 
nione duetum erravisse interpretem Gronovianum ejusqve auctorem. 
*) Vid. Fischeri Fastos Romanos, p. 250. 
