De ordine et temporibus carminum Valerit. Catulli. 651 
sine dubio non minimum, id qvod reliqviae confirmant, mortibus immaturis 
et tristibus inclytae illae Ceae naeniae. — Addo c. 52: 
Qvid est, Catulle? qvid moraris emori? 
Sella in curuli Struma Nonius. sedet, 
Per consulatum pejerat Vatinius: 
Ovid est, Catulle? qvid moraris emori? 
Id enim epigramma, ut ait Hauptius (1. c. p. 15), continet profecto qvandam 
qoasi mortis praesensionem fractiqve. animi el cui vitae pertaesum est affec- 
fum. Qvod carmen Q. Fufio Caleno P. Vatinio coss. (anno 47) conscriptum 
omnes crediderunt, donec Mommsenus, nihil in Catulli poematis tam seram 
aetatem indicare videns, spem consulatus, qvam Vatinius certam inde ab a. 
56 habere potuerit, perstringi monuit in versu tertio *); qva observatione 
maxima diffieultas perfacile sublata est. — Deniqve Catullus mortem adven- 
tantem prospexisse mihi videtur, cum carmen componeret, eujus tres illi ver- 
sus supersunt. qvi in omnibus libris MSS. fini poematis 14 adjuncti sunt: 
Si qvi forte mearum ineptiarum 
Lectores eritis manusque vestras 
Non horrebitis admovere nobis — 
Nam id mihi persvadet tanta illa in versu ultimo animi demissio atqve vera 
sui despicientia poetae, qvaedam scripta cum poenitentia, ut apparet, excu- 
santis, qvanta sane nunqvam fuit in Catullo, cum integris viribus frueretur. 
Idcirco hos versus in priore volumine infuisse negamus. Sed oboritur hie 
difficultas, non tam eo qvod alio carmine ad Cornelium Nepotem seripto po- 
steriori volumini Catullum praefatum esse contendimus, in qvo libro hi ver- 
sus epilogi initium esse potuerunt, qvam qvia eum libellum, qvem ad Corne- 
lium poeta misit, descriptum jam vidit et munditia splendentem laudavit (e. 
| v. 1 sq.), ea autem carmina, qvae fecit morbo mortifero aeger, vix ipse 
edidit. Is vero nodus hoc modo expediri poterit. Post missum ad amicum 
suum et laudatorem librum, qvi ut plus uno seculo maneret, insigni cetero- 
qvin eum modestia optavit, nova qvaedam composuit, sensa animi versibus 
identidem exprimere pergens, eaqve poematia ut libri nuper editi novis ex- 
+) Hist. Rom. II. p. 316 sq.: Daraus, dass Vatinius „bei seinem Consulat sich ver- 
schwört,“ hat man mit Unrecht geschlossen, dass die Sammlung erst nach Vatinius Consu- 
lat (TOT) erschienen ist; es folgt daraus mur, dass Vatinius, als sie erschien, schon darauf 
rechnen durfle in einem bestimmten Jahre Consul zu werden, wozu er bereits 700 alle Ur- 
sache hatte; denn sicher stand sein Name mil auf der in Luca vereinbarten Candidatenli- 
ste (Cicero ad All. 4, 8 b, 2). 
