652 EDUARDUS A BRUNÉR. 
emplaribus insererentur, amicis, qvi apud aegrotum assidebant, mandavit. 
Hane rem cum post mortem ejus Licinius, Cornificius, et qvi erant ceteri, 
perfieiendam curarent, alia fortasse etiam atqve omnia vel minima inedita, 
qvae seriptor evulgare non decreverat (velut e. 102 et 103), in eodem libro 
posuerunt; ae forsitan tum primum in librum recepta sint, qvae in Caesarem 
scripta Catullus post gratiam reconciliatam perenni memoriae commendare 
non debuit. ‘Tres illos versus ex ultimo Catulli poemate exstare suspicamur; 
versus autem ad Nepotem scriptos esse credimus eodem anno 54; nam et 
propter numerum non nimis magnum minorum carminum post a. 58 condito- 
rum — (qvamqvam complura Catulli poemata amissa esse constat) — et 
propterea qvod Cornelium Nepotem conjecimus a. 57 Chronica sua edidisse, 
qvam inter editionem et eam Catullianam, in qva poeta laudes sibi a Corne- 
lio tempore jam longe remoto tributas significavit (c. 1 v. 3— 7), aliqvot 
anni interfuerint necesse est, haec posterior editio ad auctumnum a. 54, cum 
Catullus Verona Romam revertisset, non superiorem ad aetatem, referenda 
esse videtur. 
Duas carminum series percucurrimus, eaeqve qvo ordine constituendae 
essent, explicavimus. Vix autem argui poterit ullum carmen in posteriorem 
seriem prioremve collatum ad alteram pertinere; qvamqvam fieri sane potest, 
ut qvaedam, qvae de tempore suo nihil produnt et ob eam qvoqve causam 
in posteriore reposita sunt, superioribus annis scripta sint, qvo in genere 
sunt c. 17, 30, 35, 95, 96, 102. "Tertia series restat, in qva qvae poni- 
mus, ea per se ordinanda sunt, etsi nonnulla in alterutro eorum voluminum, 
de qvibus jam diximus, fuisse videntur. Sed differunt a ceteris haee omnia, 
qvia, dum in illis scriptor res suas ipsius canit suive animi judicia de ho- 
minibus aeqvalibus profert ac saepe epigrammatis brevitate sententiam con- 
cludit, e contrario in his argumenta, qvae nullas vitae morumqve ipsius ima- 
gines proponunt, copiosiore plerumqve modo tractavit; qvem in numerum eti- 
am Callimachea ab eo latine conversa venire debebant, nisi tam dilucide ap- 
pareret haec in primo libro Catulli locum tenuisse, eademgve praeterea cum 
qvibusdam carminibus ad ipsum poetam spectantibus rationem qvandam ha- 
berent. Haee autem poemata, de qvibus nunc qvaerimus, in hune ordinem, 
ut etiam metra respiciantur, nullo negotio digeruntur: 34, 61, 62, 64, 63; 
jisqve adjieimus et fragmentum de luco Lampsaceno Priapi, qvod gramma- 
tici servaverunt tribuuntqve Catullo, et duo illa Priapeia, qvae viri docti olim 
simul, utpote mentem Catulli et ejus elegantiam spirantia, in libro poetae 
collocarunt, sed ad extremum librum reservata volumus, cum, sintne Catulli, 
ex conjectura pendeat; qvae tria carmina signata sunt 18, 19, 20. 
