De re Libraria Graec. et Rom. 525 



qvod dicit Plutarchus de bibliotheca Pergametia. Qvae si Antoiùi et 

 Cleopatrae aetate non plus coutinuit ducentis milibus voluminiim, Perga- 

 inum tum post reguin suorum tempora haud dubie multa detrimenta ac- 

 cepisse, cum Wegeiiero (p. 61) satis est reputasse. Ac si, cum dono 

 darentur reginae Aegypti libri Attalorum, omiies, qvotqvot hujus biblio- 

 ihecae fuerant, reapse erant ârtkoï, id qvoqve iutelligi potest, modo memi- 

 neris, qvod ad tempus verba Plutarchi referantur; qvo cum voluminum 

 habitus et apparatus jam diu esset qvasi ad artis legem revocalus, biblio- 

 thecarios pridem in eo consentaneum est élaborasse, ut volumina essent 

 âiikâ, qvi nova librorum exempta scribenda et pro deterioribus accipienda 

 meliora curaverint. Et quouiam magna pars librorum Pergami membra- 

 nea fuit, xoïç ânXoïç conscribendis facilior ibi opera impensa fuisse vide- 

 tur. Nam cum plagulis papyraceis taulilla esset altiludo, ut qvae in alli- 

 tudine ipsius plantae niteretur (vid. supra p. 511. anuot), eamqve voluminibus 

 eliam in altitudinem conglutinandis augere prorsus inusitatum esset, e con- 

 trario membranae sponte sua olferebant, si opus erat, altitudinem magnis 

 libris, ne incommodo lectorum praeler modum longitudo crescerel, apliorem. 

 Sed non necesse est in his explicationibus subsistere. Necjve euim siimus 

 coacti Plularchum ita interprelari, ut ullos negemus libros non simplices 

 in bibliotheca Pergamena fuisse. Is enim Calvisium narrat apud senatum 

 accusavisse Antonii arroganliam, qvi populi Romani hereditatem, preliosam 

 bibliothecam, in qva essent ducenta milia ßißXioiv ânXojv, id est, voluminum 

 praeclare exscriplorum , utpote illa accuraliouis laude commeudabilium, 

 Cleopalrae douavisset *); atqve ut dicat Plutarchus, qvod dicere eum 

 eqvidem arbitror, qvamqvam ne hoc qvidem ait sine ambiguitale verbo- 

 riim, omnes libros fuisse simplices, qvi Alexandriam missi essent, tarnen 

 non vetat credere relicios fuisse, id qvod Calvisius parum oratorie comme- 

 niorasset, alios, videlicet exempla gemina et détériora, delectis Cleopalrae 

 omnium optimis, praesertim cum Galenus testetur (Eiç xo y.ax' iy\x^ûov, 

 prooem. T. XVIII. P. 2 p. 630 sq. ed Kuehn.; cfr Wegener. p. 63 sq., 



) Antou c 58: Kakovïmog ôè, Kaiaaqog haÎQOç. ht xat tavra. i<ov sig Kltcmârçur 

 iyxlrj/xâzûiv 'Artwviqi nçov(peQS' jçaQÎOua&at /ùv aviy tag ix IJecyaftov ßtßlw&ijxui;, 

 iv aïç e'xnni fivçiâdeç ßißliaiv ànXcov tjaav. 



