528 E. J Brunèr 



ut, teste Suida (éd. Bernhardy. II. 2. p. 38 sq.), Pamphili Alexandrini et 

 Zopyrionis uonaginta qvinqve eraut libri tzeqi yXwaowv iiqve in litteras 

 digesti; qvi ordo litterarum i nul i lem fecisset et ineptum toi uumeruiii li- 

 bellorum, nisi tum, cum ea cousvetudo invaluit, noudum usitatis codicibus 

 membraueis papyraceisve, longissimis voluminibus commodior visa esset 

 distributio librorum. 



Gravissimum deniqve est, qvod Romanorum scriplores vetustiores 

 codicum illorum mentionem nuuqvam faciunl. Cum enim casu et forluito res 

 ita se habeat, ut de uuiversa re libraria perpauca, de forma et cultu libro- 

 rum admodum maiica scriptis Graecorum sint prodita, — qvam ob causam, 

 qvi de libris anliqvitatis receutioribus temporibus exposuerunt, Romanis 

 plerumqve sunt usi aucloribus, qvi autem separatim Graecorum antiqvita- 

 tes tractaverunt vel optime, rem illain vix attingunt, — dicas qvidem licet, 

 de libris qvadratis qvamvis sileant Graeci, non continuo seqvi, ut loqvi 

 non poluerint, sed eos non potuisse, Romanorum de libris loqvacium reti- 

 centia ejusdem rei docet. Nam qvia cjvaecunqve ad vitam ornand^m et 

 lautius vivendam pertinebant, ea a Graecis ad Romanos victores translata 

 esse constat, hi ab initio suas excolendi litteras Codices istos liabuissent, 

 si jam antea Graeci: atqvi non habuerunl. Uude igitur opinio, Graecos, 

 ut ait Montefalconius (1. d. p. 20), "a multis rétro seculis ad bodiernum 

 paene modum libros compegisse"? Nempe est praejudicata. Qvae ad no- 

 stram aetatem pervenerunt ab extrema antiqvitate in charta pergamena 

 scripta, codicibus continentur: inde de prioribus seculis conjicitur; praeser- 

 tim cum ad Graecos litterarum librorumqve inventa referre assverimus. 

 Ac tarnen nihil est, cur non illud sit maxime consentaneum, eam libro- 

 rum formam, qva jam pridem soliti erant poetarum et scriptorum opera 

 per librarios induere, reperta arte membranae diluendae polieudaeque, his 

 qvoqve libris membranaceis tarn diu mansisse, donec tiovum exstitisse usum 

 aliqvo vestigio cernimus. Atqve hujus mutationis tempus in monumeutis 

 Latinis clare indicatur. 



Ejus vero rei noudum ullum exstat indicium in scriptis aetatis 

 Ciceronianae et Augusteae. Cujus temporis scriptores etiam de superiori- 

 bus seculis testimonium afferunt, cum evidenter arguunt sua aetate littera- 

 rum monumenta tantum voluminum formam habuisse. Catullus, Tibullus, 



