(10) 4i06 



wanneer die gronden van origine reeds een groot onderscheid in 

 vruchtbaarheid vertoonen. Christensen daarentegen i) kon met be- 

 hulp van de methode van Remy wel degelijk het bestaan van groote 

 microbiologische verschillen in hoog- en laagveen aantoonen, zoowel 

 wat betreft het nitriiïceerend vermogen als wat de ammoniakvor- 

 rning, denitrificatie en stikstofbinding aangaat. 



Ook Ritter'^), die eveneens hoog- en laagveen onderzoekt, komt 

 tot de conclusie dat bij het onderzoek van de echte veengronden 

 alleen de Uemy'sche methode goed te gebruiken is (blz. ()65), terwijl 

 bovendien de vruchtbaarheid der onderzochte gronden met de bac- 

 teriologische resultaten „eine verblütfende Uebereinstimmung" ver- 

 toonen. Deze veengronden zouden op grond van hun groot adsorptie- 

 vermogen en gehalte aan colloïdale stollen op geen andere wijze 

 te onderzoeken zijn. 



Arndt, die zich eveneens met het onderzoek van hoog- en laag- 

 veen heeft beziggehouden, •^) past de methode van Remy daarbij met 

 succes toe. Wanneer echter Christensen geen veengronden, maar 

 bebouwde akkergronden onderzoekt, '*) vindt hij met de methode 

 van Remy geen verschillen en dit voert hem tot de conclusie : 

 ,,Samtliche gebaute Ackerbüden scheinen demnach die für eine ma- 

 ximale Nitrifikation notwendige Mengen von Nitritikationsmicroben 

 zu enthalten", welke gevolgtrekking alleen juist zou zijn wanneer 

 eraan toegevoegd wordt „voor een maximale nitriticatie in de cul- 

 tuurvloeistof van Remy." Wanneer men tracht om uit verschillende in 

 de literatuur voorkomende gegevens op te maken welke toch de oorza- 

 ken kunnen zijn van de zoo tegenstrijdige uitkomsten bij de toepassing 

 van de methode van Remy, vallen twee punten op : ten eerste dat zoo 

 goed als zonder uitzondering degenen, die succes liadden, werkten met 

 zure gronden, waarin de activiteit der bacteriën tot een minimum was 

 gereduceerd. (Remy, P^hrenberg, Christensen, Ritter, Arndt l.c); ten 

 tweede dat in enkele dier gevallen de grond in het geheel geen nitri- 

 liceerende bacteriën bevatte (Cjiristen.sen l.c. blz. 419, Ritter l.c. blz. 

 603, Arndt l.c. blz. 564). Dat in al deze gevallen met de methode eenig 

 resultaat verkregen is, moet dan ook m.i. grootendeels toegeschreven 

 worden aan het feit, dat er in de gronden geen biologische, doch 

 chemische factoren waren, die het microbenleven ernstig benadeeld 

 hadden. De methode van Remy stelt ons dus wel in staat deze op het 



1) Centr, BI. f. Bakt. Bd. 37 1913 blz. 414. 



2) Centr. BI. f. Bakt. Bd. 34 1912 blz. 577-666. 



3) Centr. BI. f. Bakt. Bd. 45 1916 blz. 554 cv.. 

 J) Centr. f. Bakt. Bd. 43 1915 blz. 1—166. 



