1427 (31) 



ongeveer en in No. 3 juist samen met dat der nitritatie, in de 

 Nos 2, 5, 6 en 7 treedt de nitratatie duidelijk later in, wat dus een 

 van de eerste oorzaken blijkt te zijn van het lant^er aantoonbaar 

 zijn van nitriet in de cultuurvloeistof. 



Het eind van de nitratatie, steeds samenvallende met het eind 

 van het geheele proces (aangeduid door het dubbele streepje), blijkt 

 ook voor de diverse gronden zeer verschillend te zijn. In Nos 4, 5 

 en 6 is de nitratatie na S weken zelfs nog niet beëindigd. Het 

 merkwaardigst is wel No. 4, waar de nitritatie inmiddels reeds na i 

 weken geheel is afgeloopen. 



Het eindpunt van de nitratatie is dus een tweede factor, die 

 den tijd bepaalt, gedurende welken nitriet in de oplossing aantoon- 

 baar is. Niet alleen wat betreft de snelheid, waarmee het (NH/J2S0/^ 

 verdwijnt, doch ook in de vorming van nitriet zien wij groote ver- 

 schillen optreden. Waar ecliter het al of niet optreden van nitriet 

 een punt van groot belang is, wordt hierop in het volgende nog 

 nader teruggekomen. 



Opmerkelijk is ook dat de duur van de nitritatie en de nitra- 

 tatie zeer uiteenloopen, zooals uit de geheele liguur blijkt. Het meest 

 opvallend is wel, dat in No. 7, waar de nitratatie zeer verlaat is 

 tengevolge van de aanwezigheid van organische stolfen en pas in- 

 treedt nadat de nitritatie zoo goed als afgeloopen is, de duur van 

 de nitratatie het kortst is van alle onderzochte gronden. 



Het is waarschijnlijk, dat zoowel de waterstof-ionen-concentratie 

 in het grondwater als het vermogen van den grond om zuren te 

 binden (z.g. bufferend vermogen), tot de voornaamste oorzaken van 

 de hier optredende verschillen gerekend moeten worden. 



De bedoeling van het bovenstaande was slechts om aan te too- 

 nen, dat ook het verloop van het nitrificatieproces in oplossingen 

 tot het opsporen van typische verschillen in gronden aanleiding kan 

 geven. 



Een ander voorbeeld van de wijze, waarop de vloeistofmethode 

 bij het onderzoek van den grond goede diensten kan bewijzen, zij 

 hier aangehaald. 



Een grove zandgrond, afkomstig van de s.f. Randoegoenting, tuin 

 Bidojo, op de helling van den Merapi gelegen, bleek voor de rietcul- 

 tuur geheel ongeschikt; zelfs indigo wilde er niet groeien, wanneer 

 niet voldoend met stalmest of dessa-aarde gemest was geworden. 



Deze grond, in het laboratorium met zwavelzuren ammoniak 

 bemest, bleek na 6 weken nog geen spoor nitraat ie bevatten. Om 



