14^29 (33) 



2e. Komen in een grond stoffen voor, die de 

 nitrificatie (en andere processen) sterk in ongun- 

 stigen zin beïnvloeden? 



3e. Kan een grond de bij de nitrificatie vrij- 

 komende zuren voldoend binden? 



4e. Benevens om langs eenvoudigen weg den in- 

 vloed op het spoor te komen, die op het nitrifi- 

 catie- en andere processen door verschillende 

 omstandigheden uitgeoefend kan worden, als 

 concentratie van de oplossingen, toevoeging 

 van chemische stoffen etc, welke resultaten 

 echter niet zonder meer op den grond over- 

 gebracht mogen worden. 



5e. Ten slotte zou de methode ook kunnen 

 dienen om de aan- of afwezigheid van bepaalde 

 anorganische of organische voedingsstoffen aan 

 te t o o n e n. Bij de denitrificatie o. a. is hiervan gebruik gemaakt 

 om in den grond de aanwezigheid aan te toonen van gemakkelijk 

 aantastbare organische stoffen, die den denitrificeerden bacteriën als 

 voedingsstoffen kunnen dienen. 



Men kan zich er slechts over verwonderen, dat van de talrijke 

 onderzoekers, die zich met het microbiologisch bodemonderzoek be- 

 zighouden, niemand zich blijkbaar heeft afgevraagd, op welke vragen 

 de gebruikelijke methoden antwoord kunnen geven. Het feit, dat de 

 vloeistofmethode in het algemeen quantitatief geen inzicht kan geven 

 in het verloo]) en de intensiteit van de microbiologische processen 

 zooals die zich in het veld afspelen, is voor een aantal van hen 

 voldoende geweest om de geheele methode als waardeloos te brand- 

 merken. Anderzijds is het succes, dat een aantal onderzoekers er in 

 bepaalde gevallen mede gehad hebben, de reden geweest, dat zij de 

 methode gingen toepassen, ook daar, waar zij uiteraard onbruikbaar 

 was. Zeer duidelijk blijkt dit o.a. bij Christensen (l.c), die de metho- 

 de met succes aanwendt op veengronden, doch zelf erkent dat daar- 

 mede in bebouwde akkergronden geen verschillen zijn aan te toonen. 



De door Remy, Ehrenberg, Chdistensen, Bitter en Arndt on- 

 derzochte gronden reageerden zuur en vallen dus reeds binnen het 

 bereik dezer methode (vgl. sub. 2). Bovendien blijkt uit de resul- 

 taten van Christensen ^), Arndt 2) en Bitter •^) overtuigend, dat de 



