(44) 1440 



inboeten. Echter het feit, dat zooals in serie '2 bij een p,. van 5,7 — 6 



een nog zeer duidelijke nitrificatie optreedt, hetgeen nog door den zavel- 

 grond in de ie serie bevestigd wordt, wijst er wel op, dat de door Meijer- 

 HOF aangegeven grens van 7,6 voor het ophouden der ademhaling zeker te 

 hoog is. Het is mijne meening, dat de oorzaak hiervan ligt in de gebezigde 

 methode ; hierbij is de tijd, gedurende welken het proces wordt waargeno- 

 men, zóó kort (n.1. 2 — 15 uur), dat de langzame oxydaties geheel aan de 

 aandacht ontsnappen. Waar in de natuui- de tijdfactor, in verband met de 

 hoeveelheden, die omgezet moeten worden, een belangrijke rol speelt, zijn 

 de resultaten, door Meijerhof verkregen, niet voldoend nauwkeurig om op 

 den grond overgedragen te kunnen worden. 



De hierboven gevolgde methode heeft het voordeel, dat, aangezien de 

 reactieproducten zich in de cultuurvloeistof ophoopen, ook de langzame om- 

 zettingen te vervolgen zijn. 



Dit is ook de reden, dat uit de proeven van Meijerhof niet met ze- 

 kerheid te besluiten is of de reproductiefunctie gevoeliger is dan de oxy- 

 datiefunctie. 



Echter hiervoor vindt men wel een aanwijzing in de door hem ver- 

 richte proeven aangaande den invloed van verschillende organische stoffen, 

 als glucose, asparagine, manniet etc. op ademhaling en groei der nitrificee- 

 rende bacteriën (l.c. Bd. 165 blz. 284 en 166 blz. 280). De reproductie 

 der nitrietfermenten wordt bij een concentratie van 0,001 mol. glucose ge- 

 heel stilgezet, de ademhaling nog niet, als de concentratie 200 maal zoo 

 groot is. Voor de nitiaatfermenten liggen de grenzen bij een concentratie 

 van 0,0025 mol. voor de reproductie- en 0,3 mol. voor de ademhalingsfunctie. 



Het komt mij voor, dat deze feiten zoo belangrijk zijn voor onze 

 verdere kennis aangaande de verschillende processen, die zich in het bac- 

 teriënlichaam afspelen, dat zij een nader onderzoek waard zijn. 



§ 2. Het nitrificeerend vermogen in verband met de grondsoort. 



Daar het niet zonder belang was om eenigen indruk te hebben 

 van de snelheid, waarmee de zwavelzure ammoniak in gronden van 

 verschillenden oorsprong wordt omgezet, werd een aantal zware 

 kleigronden, zavelgronden (z. g. tarapangronden) en lichte zand- 

 gronden op het nitrificeerend vermogen onderzocht. Wil men uit 

 een dergelijk onderzoek betrouwbare conclusies trekken, zoo be- 

 hoort dit met het oog op de talrijke factoren, die hierbij in het 

 spel zijn, aan een zeer groot aantal gronden verricht te worden, 

 waartoe ik niet in de gelegenheid ben geweest. Daar het mij voor- 

 kwam dat desondanks in de reeds verzamelde gegevens wel eenige 

 algemeene aanwijzingen te vinden zijn, werden deze in de volgende 

 tabel vereenigd. 



Hierbij zij opgemerkt dat zorg gedragen werd, dat de gebruikte 

 gronden de in de tabel opgegeven kenmerken typisch vertoonden, 

 dat zij goed geoxydeerd waren en het watergehalte het optimum 

 nabij kwam. 



