1443 l47) 



ten gevolge. Zeer opmerkelijk is ook dat het maximum oxy deerend 

 vermogen dezer zandgronden (uitgedrukt in m.G. J. per 100 G. 

 drogen grond), hetwelk een indirecte maatstaf is voor de hoeveel- 

 heid in verdund zuur gemakkelijk oplosbare ferriverbindingen, ver 

 ten achter staat bij dat der tarapangronden. 



Tabel VTÏÏ. 



Max. oxydeerend vermogen, uitgedrukt in m.CI. jodium per 

 100 G. droaen crond. 



Zandgronden. 



Zavel (tarapan) gronden. 



S.f. Kawarasan 32 



)) Pesantren 13 



» Ngadiredjo 15 



)) Manishardjo 54 

 )) )) andere tuin 316 



)) Soemberdadi 30 



)) Pradjekan 48 



S.f. Oemboel 



)) Wonoredjo 



)) Tasiivni ad OP 



)) Trangkil 



» Krian (No. 831) 



•254 

 348 

 215 

 319 

 209 



Het feit, dat in den zandgrond van Manishardjo met het hoo- 

 ger oxydeerend vermogen bijna tweemaal zooveel nitraat gevormd 

 is als in het eerste monster (zie tabel VI Nos. 17 en 18) met het 

 lager oxydeerend vermogen, bevestigt de veronderstelling, dat de 

 aanwezigheid van ferriverbindingen in den grond de nitrificatie be- 

 gunstigt. Ik wijs er in dit verband nog eens nadrukkelijk op, dat het 

 niet in mijne bedoeling ligt aan te toonen, dat het oxydeerend ver- 

 mogen van een grond in eenig verband staat met het vermogen van 

 de in dien grond voorkomende microben om NH4 tot NO3' te oxy- 

 deeren, doch dat dit verband op tweeërlei wijze indirect kan zijn, n.1.: 



Ie. Wanneer het oxydeerend vermogen van een grond door mi- 

 crobiologische reductie belangrijk is achteruitgegaan, het nitrificee- 

 rend vermogen eveneens achteruitgaat, doordat in dergelijke gron- 

 den de zuurstof moeilijk kan doordringen en schadelijke stoffen 

 aanwezig kunnen zijn. 



2e. Dat wanneer het maximum oxydeerend vermogen van een 

 grond hoog is, dit tevens een aanwijzing is dat er in dien grond een 

 hoeveelheid in verdund zuur gemakkelijk oplosbare ferriverbindingen 

 voorkomt, en het een bekend feit is, dat deze verbindingen de ni- 

 trificatie bevorderen. 



