»5'1 (55. 



116 m.G. (NH4)2 SO4 werd nu in 5 c.M3. water opgelost, boven 

 op den grond gedruppeld en behalve deze 5 c.M3. werd geen water 

 verder toegevoegd, zoodat de beweging van zwavelzuren ammoniak 

 zoo goed als uitsluitend een gevolg was van diffusie en capillaire 

 werking. •) 



Nadat de zwavelzure ammoniak was toegevoegd en de buizen 

 aan beide uiteinden gesloten waren, werden zij gedurende resp. 

 i, 4, 11, 18 en '29 dagen met rust gelaten. Na afloop ^van deze 

 tijden werd de blikken cylinder overlangs geopend, de lange papieren 

 buis met grond eruit genomen en deze zoo nauwkeurig mogelijk 

 in stukjes van 5 c.M. lengte gesneden. De grond uit deze stukjes 

 werd in een kolf overgebracht en met verdund zoutzuur geëxtra- 

 heerd. In een gedeelte van dit extract werd de ammoniak bepaald. 

 Nitraat bleek in alle gevallen afwezig te zijn. 



Om van het verloop der verspreiding een juiste grafische voor- 

 stelüng te geven is een ruimtefiguur noodig, met den tijd, den af- 

 stand, waarop de zwavelzure ammoniak zich verspreid heeft en de 

 concentratie tot assen. Om dit te vermijden werd in figuur 3 een 

 hoeveelheid van 4 m.G. N. voorgesteld door een punt, terwijl ver- 

 ondersteld wordt dat de zwavelzure ammoniak zich gelijkmatig 

 heeft verspreid in elk stuk van 5 c.M.. Door nu deze punten op 

 de verschillende tijden af te zetten op de lengte van den grondcy- 

 linder, in aantal afhankelijk van de hoeveelheid stikstof, die in elk 

 laagje gevonden werd en daarna onderling te verbinden, kan men 

 ook in het platte vlak zich een voorstelhng vormen van de wijze, 

 waarop het NH4 zich in den grond verplaatst heeft. 



Het blijkt wel, dat zelfs in dezen zandgrond, waar de condities 

 voor de verspreiding zeer gunstig zijn in verband met de geringe 

 adsorptie en de groote capillaire ruimten, deze verspreiding nog 

 zeer gering is. De zwavelzure ammoniak is na 4 weken nog slechts 

 tot een diepte van 30 c.M. doorgedrongen, terwijl het grootste ge- 



M Wnt dit laatste b<^t'eft, heeft wfiMr^JchijnlijU nok noL- het voli/errle [tlants. 

 Wanneer men in een capill 'iiv brns twee (It-n .[leltjcs van zuiito|tlossinge'ri van ver- 

 schillende coMcentrHtie brengt, gf-cheiden d< or een hichtl)el, ziet inen, dat r^ eds 

 na bcti'ekke ijk k' nen tij'i iiV hoevt^eliieid v o-' stof van .te meest gecon< entiee-dn 

 oplossing toe-eni'men is t-'n ko-te van di-- ilei mindei- i.'eron('''nt' eerde, tot de 

 euncentiatie in lie'de oplos-Mnuen gelijk is gewnrlen, t-en vet siliijnsel, dai berust 

 op de d iiiipspHnninüsvcrbiging. die tn-n vl-'eisiof cnrlefiiaat, wani'^. r er zdUien 

 in Avorden üp;jelust. Ongetwijfeld heeft in den urond oik een deiyelijk verschijnsel 

 plaats ; de geconcentreei'de nmnioniumsulfaatoplossing, die zich aanvankelijk in 

 de capillaire ruimten tusschen de gionddeeltjes bevindt, tiekr, uit de omliügende 

 capillaire ruimten water aan, waardoor de oplossing steeds verdunder wordt. 



