(98) 1494 



geen criterium is, blijkt uit de tabel wel, dat een goede rietstand 

 vaak samengaat met een goed nitriüceerend vermogen. 



Gaan wij over tot beschouwing van tabel XXI, dan zien wij, dat 

 omgekeerd een slechte stand van het riet vaak samengaat met een 

 slecht nitrificeerend vermogen en dit laatste in een aantal gevallen 

 beneden de minimale grens blijft. Wanneer het gewas uitsluitend 

 op nitraat als stikstofbron is aangewezen, kan in dit geval de slechte 

 stand van het gewas een onmiddellijk gevolg zijn van liet slechte 

 nitrificeerend vermogen. Is de grond bovendien gereduceerd, dan 

 spelen de ongunstige omstandigheden van aeratie, reductie en anae- 

 robie, die daarbij steeds in meerdere of mindere mate optreden, 

 een belangrijke rol. 



Daar het nitrificatieproces zelf ook door deze factoren zeer be- 

 nadeeld wordt, kan een slechte nitrificatie in dit geval als oor- 

 zaak zoowel als indicator voor een onvruchtbaren bodem beschouwd 

 worden. 



Van de in onze tabel voorkomende, goed nitrificeerende gronden 

 moeten wij die van Tasikmadoe uitsluiten, daar de slechte stand van 

 het gewas waarschijnlijk veroorzaakt werd door nitrietvergiftiging. 



Het hooge nitrificeerend vermogen van den grond van Balans- 

 bendo moet, voor een gedeelte althans, toegeschreven worden aan 

 de aanwezigheid van een vrij groote hoeveelheid CaCOs (2,15 G. 

 CaCOs op 100 G. drogen grond). 



Wanneer wij deze twee gronden buiten beschouwing laten, blijkt, 

 dat van de 14 onderzochte slechte rietgronden slechts in twee een 

 noemenswaardige hoeveelheid nitraat gevormd is geworden, in 4 

 gevallen zelfs geen spoor. 



Trachten wij nu, aan de hand van de beschikbare gegevens, na 

 te gaan, welke de oorzaken kunnen zijn van de slechte nitrificatie 

 in deze verschillende gronden. 



De zandgronden, van Minggiran waren afkomstig van zeer hu- 

 musarme onbevloeibare tegallans, die geruimen tijd van water ver- 

 stoken waren geweest. Op de slechte plekken was op 2, soms 3 voet, 

 de grond nog zeer droog, terwijl op die plaatsen, waar de grond 

 op geringeren afstand onder de oppervlakte nog vochtig was, het 

 riet goed stond. De slechte stand van het riet was dan ook uitslui- 

 tend te wijten aan watergebrek, en het geringe nitrificeerend vermo- 

 gen was ongetwijfeld een gevolg van de sterke uitdroging. 



De grond van Oemboel was, evenals die van Djatiroto, een zeer 

 humusrijke moerasgrond, met zoo'n lioog watergehalte, dat uit dien 



