(128) 1524 



in de hoeveelheid nitraat, die verdwenen is, een vrij betrouwbaren 

 maatstaf voor de hoeveelheid stikstof, die verloren is gegaan. 



Zooals reeds vroeger opgemerkt, wordt de nauwkeurigheid der 

 bepaüngen ongunstig beïnvloed door het gebruik van grond als cul- 

 tuurmedium, waardoor een verschil van minder dan 4 — 5 m.G. stik- 

 stof tusschen de bepalingen vóór en na de proef, nog niet aan de- 

 nitrificatie toegeschreven behoeft te worden. 



Beschouwen wij nu nevensgaande tabel No. XXVII, dan blijkt, 

 dat in 11 van de 27 onderzochte gevallen een belangrijke denitrifi- 

 catie heeft plaats gehad. Beperken wij ons eerst tot de rietgronden, 

 dan zien wij, dat op alle gronden, vjaarin denitrificatie plaats heeft 

 gehad, het riet slecht stond. Het spreekt vanzelf, dat het omgekeerde 

 niet waar behoeft te zijn, daar er nog tal van andere oorzaken voor 

 een slechten rietstand kunnen zijn, die met denitriiicatie niets te 

 maken hebben. 



Tevens blijkt, dat de aanwijzing betreffende het samengaan 

 van denitrificatie en reductie, met behulp van vloeistofculturen ver- 

 kregen, hier bevestigd is geworden. Onder den uitzuringsgraad is 

 verstaan de verhouding van het oxydeerend vermogen van den 

 grond vóór en na het uitzuren t.o. van een HJ-oplossing en uitge- 

 drukt in m.G. J per 100 G. grond, en met honderd vermenigvuldigd. 



Men ziet, dat in alle gronden, luaarin denitrificatie is opgetre- 

 den, de uitzuringsgraad nul is, welke gronden dus in den maximum 

 reductietoestand verkeerden (zie Nos. 3, 4, 7, 9, 13, 14, 15, 17, 21, 

 22 en 23). Omgekeerd ziet men, dat in geen van de gronden, waarin 

 de uitzuringsgraad het maximum nabij komt, een noemenswaardige 

 denitrificatie heeft plaats gehad (zie Nos. 5, 6, 8, 10, 11, 16, 18, 19 

 en 20 en vgl. vooral No. 6 met No. 7 en No. 17 met No.- 18). 



In verband met het hierboven aangetoonde feit, dat bij aan- 

 wezigheid van nitraten eerst denitrificatie en daarna pas reductie 

 der ferriverbindingen optreedt, is het zeer wel mogelijk, dat ook 

 in niet gereduceerde gronden bij onder water zetten denitrificatie 

 optreedt. Dit was o.a. het geval met den grond van Tasik Madoe, 

 (No. 8), waarin nu geen noemenswaardige denitrificatie heeft plaats 

 gehad, terwijl in dezen grond bij onder water zetten een zeer krach- 

 tige denitrificatie optreedt (zie blz. 1519, No. 13). 



Dat er in het denitrificeerend vermogen der verschillende gron- 

 den zulke groote verschillen bestaan, moet eenerzijds toegeschreven 

 worden aan het groote verschil in gehalte aan organische stof en 

 anderzijds aan het verschillende watergehalte. Alleen wanneer het 



